Фарҳанг дар Тоҷикистон

Фарҳанг дар Тоҷикистон забон, дин, анъанаҳо, санъат, хотираи таърихӣ ва шаклҳои ҳамзистии ҳаррӯзаро дар бар мегирад. Ҳувияти тоҷикӣ таърихи ҷомеаҳои бостонии эронзабон, таърихи исломӣ ва Осиёи Марказӣ, таҷрибаи шӯравӣ ва истиқлолият аз соли 1991-ро инъикос мекунад. Ҳаёти фарҳангӣ дар Душанбе, марказҳои минтақавӣ, ноҳияҳои кӯҳӣ ва ҷомеаҳои маҳаллӣ фарқ мекунад; муҳоҷират ва дастрасии нобаробар ба хизматрасониҳо низ ба иштирок таъсир мерасонанд.

Tip

Фарҳангро дар Тоҷикистон ҳам ҳамчун чаҳорчӯбаи миллӣ ва ҳам ҳамчун амалияи маҳаллӣ баррасӣ кунед. Забон, ниҳод, робита бо ҷомеа ва интизориҳоро ба минтақа ва ҳадаф мувофиқ созед ва пеш аз ташкили чорабиниҳои динӣ ё фарҳангии ҷамъиятӣ маҳдудиятҳои танзимро санҷед.

Марҳилаҳои зиндагӣ

Марҳилаҳои зиндагӣ дар Тоҷикистонро аҳолии ҷавону асосан деҳотнишин, муҳоҷират ва дастрасии нобаробар ба хизматрасониҳо дар минтақаҳои дурдасту кӯҳсор шакл медиҳанд. Сабти таваллуд, таҳсили ҳатмӣ, кор, издивоҷ, нафақа ва дастгирии иҷтимоӣ гузаришҳои муҳимро муайян мекунанд. Хизматрасониҳои расмии давлатӣ дар баробари хизматрасониҳои маъмурии маҳаллӣ, дастгирии ҷомеа ва кумак дар дохили оила фаъолият мекунанд.

Таърих

Таърихи Тоҷикистон ҷомеаҳои қадимаи эронзабон, сулолаҳои исломӣ, империяҳои Осиёи Марказӣ, ҳукмронии Русия, давраи шӯравӣ ва истиқлолро ба ҳам мепайвандад. Суғд, Империяи Кӯшониён ва давлати Сомониён ба мероси фарҳангӣ ва сиёсии минтақа таъсир гузоштанд. Тоҷикистон соли 1991 пас аз пошхӯрии Иттиҳоди Шӯравӣ мустақил шуд ва солҳои 1992–1997 ҷанги шаҳрвандиро аз сар гузаронд.

Санъат

Санъат дар Тоҷикистон санъати тасвирӣ, мусиқӣ, адабиёт, синамо, театр, меъморӣ, тарроҳӣ, аксбардорӣ ва шаклҳои рақамиро дар бар мегирад. Низоми расмии давлатии фарҳанг муассисаҳо, маориф, ҳифз ва муаррифии оммавиро дастгирӣ мекунад, аммо дастрасӣ ва имкониятҳои тиҷоратӣ вобаста ба соҳа ва минтақа фарқ мекунанд. Душанбе маркази асосии муассисаҳои фарҳангӣ аст; мақомоти минтақавии фарҳанг ва дафтарҳои Тоҷикфилм фаъолиятро берун аз пойтахт низ густариш медиҳанд.

Дин

Дини асосии Тоҷикистон ислом аст; аксари мусулмонон пайрави суннии мазҳаби ҳанафӣ ва ҷомеаи хурдтари шиаи исмоилӣ асосан дар ВМКБ зиндагӣ мекунанд. Ҷомеаҳои динӣ баъди бақайдгирии давлатӣ метавонанд расман фаъолият кунанд, аммо ибодат, таълими динӣ, нашрияҳо, биноҳо ва фаъолияти ҷамъиятӣ зери танзими сахт қарор доранд. Чаҳорчӯбаи ҳуқуқӣ озодии эътиқодро эътироф мекунад, вале ҳамзамон маҳдудиятҳои вобаста ба тартиботи ҷамъиятӣ, амният, фарҳанги миллӣ ва маросимҳоро ҷорӣ мекунад.

Забон

Тоҷикӣ забони давлатии Тоҷикистон буда, дар идоракунии давлатӣ, маориф ва ҳаёти фарҳангии миллӣ меъёри кириллӣ истифода мешавад. Забони русӣ барои муоширати байни миллатҳо, зиндагии шаҳрӣ, маориф ва расонаҳо ҳанӯз васеъ истифода мешавад, аммо мақоми давлатии тоҷикӣ надорад. Забонҳои ӯзбекӣ, қирғизӣ, туркманӣ, помирӣ ва яғнобӣ дар баъзе минтақаҳо ва ҷомеаҳо ҳифз ё истифода мешаванд, ҳарчанд одатан мақоми забони расмии минтақавӣ надоранд.

Анъанаҳо

Анъанаҳои Тоҷикистон расму одатҳои такроршавандаи вобаста ба даври солона, ҳаёти оилавӣ, дин, ғизо, либос, мусиқӣ, ҳунармандӣ ва ҳувияти минтақавиро дар бар мегиранд. Наврӯз, Сада, Тиргон ва Меҳргон марҳилаҳои гуногуни солро нишон медиҳанд; тӯй, таваллуд, мотам ва меҳмондорӣ маросимҳои муҳими оилавию ҷомеавиро ташкил мекунанд. Урфу одатҳо байни ҷомеаҳои тоҷик, помирӣ ва дигар минтақаҳо фарқ доранд ва аз ҷониби оилаҳо, маҳаллаҳо, ҷамоатҳо, мактабҳо, муассисаҳои фарҳангӣ ва устоҳои моҳир шакл мегиранд.

Ҳамзистӣ

Ҳамзистии рӯзмарра дар Тоҷикистонро қонунҳои миллӣ, худидоракунии маҳаллӣ ва таҷрибаи ғайрирасмии ҳамсоягӣ шакл медиҳанд. Ҷамоат мақоми ҳудудии худидоракунии маҳаллӣ аст, дар ҳоле ки маҳалла ва кумитаҳои хона дар бисёр ҷойҳо корҳои иҷтимоии маҳаллӣ ва ҳамсоягиро ташкил мекунанд. Нақши онҳо вобаста ба шаҳр, ноҳия ва маҳал фарқ мекунад. Ҳуқуқ ба баробарӣ, озодии дин ё виҷдон, иттиҳодия, ҷамъомади қонунии осоишта, баён ва муроҷиат дар баробари маҳдудиятҳои барангехтани кинаву адоват ва расмиёти вобаста ба ҳолати мушаххас амал мекунанд.