নেপালৰ সংস্কৃতি

নেপালৰ সংস্কৃতিৰ বিকাশ হৈছে অঞ্চলভেদে দীৰ্ঘ ইতিহাস, বিভিন্ন সমাজ আৰু পৰিৱৰ্তিত ৰাজনৈতিক প্ৰতিষ্ঠানৰ মাজেৰে। জন্ম, বিবাহ, শিক্ষা, কাম, প্ৰব্ৰজন আৰু মৃত্যুৰ দৰে জীৱনৰ পৰ্যায়সমূহত পাৰিবাৰিক ৰীতি-নীতিৰ সৈতে পৰিচয়ৰ নথি, বিদ্যালয়ৰ শিক্ষা, নাগৰিকত্ব আৰু সামাজিক সুৰক্ষাৰ সুবিধাৰ সংযোগ ঘটে। ঐতিহাসিক অভিজ্ঞতাৰ ভিতৰত হিমালয়ৰ সমাজসমূহ, কাঠমাণ্ডু উপত্যকাৰ ৰাজ্যসমূহ, শ্বাহ বংশৰ বিস্তাৰ, ৰাণা শাসন আৰু যুক্তৰাষ্ট্ৰীয় গণতান্ত্ৰিক গণৰাজ্যৰ গঠন অন্তৰ্ভুক্ত। কলাত্মক জীৱনত স্থাপত্য, সংগীত, সাহিত্য, চলচ্চিত্ৰ, ফটোগ্ৰাফী, নক্সা, ডিজিটেল কলা আৰু পৰিৱেশন কলা অন্তৰ্ভুক্ত। অংশগ্ৰহণৰ বাবে পৰ্টফলিঅ’, অডিশ্বন, কৰ্মশালা, চুক্তি, ৰাজহুৱা আহ্বান বা প্ৰকল্প-নিৰ্দিষ্ট অনুমতিৰ প্ৰয়োজন হ’ব পাৰে। কাঠমাণ্ডুত প্ৰতিষ্ঠিত প্ৰতিষ্ঠানৰ জৰিয়তে সুযোগ সৰ্বাধিক, আনহাতে প্ৰদেশ, পৌৰসভা, ব্যক্তিগত আৰু সামূহিক সুযোগ স্থানভেদে সলনি হয়। নেপাল এখন ধৰ্মনিৰপেক্ষ ৰাষ্ট্ৰ; ইয়াত হিন্দু, বৌদ্ধ, ইছলাম, কিৰাত, খ্ৰীষ্টান আৰু প্ৰকৃতি ধৰ্মীয় সমাজ আছে। ধৰ্মীয় জীৱন কোনো এক কেন্দ্ৰীয় ধৰ্মীয় কৰ্তৃপক্ষৰ অধীনত নহয়; ই স্থানীয় সমাজ, মন্দিৰ, মঠ, গুম্বা, মছজিদ, গীৰ্জা, গুঠী আৰু পঞ্জীয়নভুক্ত সংগঠনৰ জৰিয়তে পৰিচালিত হয়। ৰাষ্ট্ৰই ধৰ্মীয় বিশ্বাস আৰু আচাৰ সুৰক্ষিত কৰে, কিন্তু ধৰ্মান্তৰ আৰু ধৰ্মীয় সম্প্ৰীতি বা ৰাজহুৱা শান্তিৰ ক্ষতি কৰা কাৰ্য সীমিত কৰে। ভাষা সাংস্কৃতিক জীৱনৰ এটা কেন্দ্ৰীয় অংশ। ২০২১ চনৰ লোকপিয়লে ১২৪টা মাতৃভাষা নথিভুক্ত কৰিছিল। সংবিধানে নেপালত কোৱা প্ৰতিটো ভাষাক ৰাষ্ট্ৰীয় ভাষা হিচাপে স্বীকৃতি দিয়ে, আনহাতে দেৱনাগৰী লিপিৰ নেপালী যুক্তৰাষ্ট্ৰীয় চৰকাৰী ভাষা। প্ৰদেশসমূহে প্ৰাদেশিক আইনৰ জৰিয়তে অতিৰিক্ত সংখ্যাগৰিষ্ঠ ভাষাক স্বীকৃতি দিব পাৰে, কিন্তু তেনে স্বীকৃতিয়ে প্ৰতিটো স্থানত শিক্ষা, অনুবাদ বা ৰাজহুৱা সেৱা নিশ্চিত নকৰে। পৰম্পৰাৰ ভিতৰত বাৰ্ষিক উৎসৱ, জীৱন-চক্ৰৰ অনুষ্ঠান, পোছাক, সংগীত, নৃত্য, হস্তশিল্প আৰু অতিথি-সৎকাৰৰ ধৰণ অন্তৰ্ভুক্ত। অঞ্চল আৰু সমাজভেদে সেইবোৰৰ অৰ্থ আৰু পালন সলনি হ’ব পাৰে। একেলগে থকাৰ দৈনন্দিন ধৰণ সংবিধানিক অধিকাৰ, স্থানীয় চৰকাৰৰ নিয়ম আৰু ৱাৰ্ড বা টোলৰ আচাৰে গঢ় দিয়ে; সেয়ে সেৱা, ৰাজহুৱা স্থান আৰু বৈষম্যৰ পৰা সুৰক্ষাৰ সুবিধা স্থানভেদে বেলেগ হ’ব পাৰে।