नेपालमा सम्बन्धहरू

नेपालमा पारिवारिक सम्बन्धमा विवाह, अभिभावकत्व, जन्मदर्ता, आश्रित आफन्तको हेरचाह, धर्मसन्तान ग्रहण, छुट्टिने प्रक्रिया र मृत्युसम्बन्धी प्रक्रियाहरू पर्न सक्छन्। औपचारिक अभिलेखको काम स्थानीय वडा कार्यालयहरूले प्रायः गर्छन्, जबकि व्यावहारिक सहयोग परिवारका सञ्जाल र स्थानीय सेवाको उपलब्धतामा निर्भर हुन सक्छ। लक्षित सामाजिक सुरक्षा भत्ता केही समूहका लागि उपलब्ध छन्; सबै परिवारलाई समेट्ने एउटै सार्वभौमिक पारिवारिक भत्ता छैन। विवाह, बाल संरक्षण, घरेलु हिंसा र सम्बन्धविच्छेदमा विशेष कानुनी नियम लागू हुन्छन्। चिनजान प्रायः काम, अध्ययन, यात्रा, चाडपर्व, क्लब, खेलकुद, सामुदायिक गतिविधि वा अनलाइन समूहबाट बनेका हल्का वा परिस्थितिअनुसारका सम्पर्क हुन्। बारम्बारको भेटघाट, विश्वास र आपसी सहयोगबाट मित्रता सामान्यतया विकसित हुन्छ। मानिसहरूले विद्यालय, कार्यस्थल, छिमेक, पारिवारिक सञ्जाल, सामुदायिक समूह र डिजिटल सञ्चारमार्फत मित्रता गाँस्न सक्छन्। सामाजिक गतिविधिमा पहुँच र मित्रताभित्रका अपेक्षा भाषा, जात, जातीयता, लिङ्ग, वर्ग, उमेर, हिँडडुल गर्ने क्षमताको अवस्था र स्थानीय चलनअनुसार फरक पर्न सक्छन्। प्रेमसम्बन्ध भनेको दुई साझेदारबीचको निजी सम्बन्ध हो। नेपालमा डेटिङका लागि एउटै राष्ट्रिय प्रक्रिया वा औपचारिक दर्ता व्यवस्था छैन, त्यसैले विवाहअघिका सम्बन्धहरू सामान्यतया अनौपचारिक हुन्छन्। परिवारका अपेक्षा, धर्म, जात वा जातीयता, क्षेत्र, शिक्षा र आयले जोडी छनोट र सामाजिक स्वीकार्यतामा प्रभाव पार्न सक्छन्। विवाहले औपचारिक कानुनी अधिकार र कर्तव्य सिर्जना गर्छ, जुन सामान्य डेटिङले स्वतः सिर्जना गर्दैन। त्यसैले सम्बन्धको व्यावहारिक अर्थ त्यो पारिवारिक नाता, सामाजिक सम्पर्क, मित्रता वा साझेदारीमध्ये कुन हो, र विवाह वा दर्ताजस्तो औपचारिक कानुनी घटना जोडिएको छ कि छैन भन्नेमा निर्भर गर्छ।