یادگیری در کانادا

یادگیری در کانادا شامل آموزش رسمی، آموزش عملی، دانش فرهنگی، یادگیری زبان و مطالعه شخصی است. این فرایند از کودکی آغاز می‌شود، اما با دریافت دیپلم یا مدرک دانشگاهی پایان نمی‌یابد. استان‌ها و قلمروها عمدتاً مسئول آموزش هستند. بنابراین، برنامه‌ها، ساختار مدارس، مدارک و اصطلاحات محلی ممکن است در سراسر کانادا متفاوت باشند. یادگیری رسمی معمولاً در مدارس، کالج‌ها، مؤسسه‌ها، دانشگاه‌ها و برنامه‌های کارآموزی انجام می‌شود. با تغییر اهداف، یادگیرنده ممکن است بین بخش‌های مختلف این نظام جابه‌جا شود. یادگیری غیررسمی از طریق خانواده‌ها، کتابخانه‌ها، موزه‌ها، گروه‌های اجتماعی، مطالب آنلاین، سرگرمی‌ها، فعالیت‌های داوطلبانه و کار اتفاق می‌افتد. این نوع یادگیری ممکن است به دریافت مدرک منجر نشود، اما همچنان می‌تواند دانش و اعتمادبه‌نفس ارزشمندی ایجاد کند. یادگیری تجربی یعنی یادگیری از طریق انجام دادن. آموزش تعاونی (co-operative education)، دوره‌های کارورزی، آزمایشگاه‌ها، پروژه‌ها، فعالیت‌های میدانی و خدمت اجتماعی می‌توانند ایده‌ها را به موقعیت‌های واقعی پیوند دهند. یادگیری بومی ممکن است شامل آموزش مبتنی بر جامعه، ارتباط با بزرگان و حافظان دانش، یادگیری مبتنی بر سرزمین، زبان‌ها و شیوه‌های فرهنگی باشد. این رویکردها متنوع‌اند و به جوامع متمایز فرست نیشن، اینویت و متی (First Nations, Inuit, and Métis) تعلق دارند. کانادا از انواع گوناگون شواهد یادگیری استفاده می‌کند؛ از جمله دیپلم‌های مدرسه، گواهی‌ها، مدارک مهارت‌های فنی، دیپلم‌های کالج و مدارک دانشگاهی. کارفرمایان ممکن است مهارت‌های اثبات‌شده، تجربه، نمونه‌کارها و معرفی‌نامه‌ها را نیز ارزشمند بدانند. دسترسی برای همه برابر نیست. محل زندگی، معلولیت، زبان، فناوری، مسئولیت‌های خانوادگی، تحصیلات قبلی و هزینه می‌توانند بر عملی بودن فرصت‌های مختلف اثر بگذارند. یک گام نخست مفید این است که مهارت یا نتیجه‌ای را که می‌خواهید مشخص کنید. سپس می‌توانید تحصیل رسمی، تمرین تحت نظارت، یادگیری اجتماعی و خودآموزی را بر اساس میزان اعتبار و حمایتی که نیاز دارید با یکدیگر مقایسه کنید.