زبان‌ها در کانادا

کانادا در سطح فدرال دو زبان رسمی دارد: انگلیسی و فرانسوی. کاربرد روزمره این دو زبان و نقش آن‌ها در خدمات عمومی، آموزش و کار، بسته به منطقه تفاوت زیادی دارد. آموزش زبان از طریق نظام‌های استانی و سرزمینی، مدارس، کالج‌ها، گروه‌های اجتماعی، کارفرمایان و ارائه‌دهندگان خصوصی سازمان‌دهی می‌شود. برنامه‌ها ممکن است بر مکالمه، سواد زبانی، مطالعه دانشگاهی، ارتباطات کاری یا آمادگی آزمون تمرکز داشته باشند. مدارس معمولاً انگلیسی یا فرانسوی را زبان اصلی آموزش قرار می‌دهند. گزینه‌های دیگر می‌توانند شامل غوطه‌وری به زبان فرانسوی (French immersion)، کلاس‌های زبان دوم، رشد زبان انگلیسی، رشد زبان فرانسوی و برنامه‌های زبان میراثی باشند. اصطلاح‌هایی مانند انگلیسی به‌عنوان زبان دوم (English as a Second Language)، یادگیری زبان انگلیسی، فرانسوی به‌عنوان زبان دوم (French as a Second Language) و فرانسوی‌سازی (francisation) به شکل‌های رایج حمایت زبانی اشاره دارند. اصطلاح ترجیحی و ساختار برنامه به مؤسسه و محل بستگی دارد. مردمان نخستین (First Nations)، اینوئیت‌ها (Inuit) و متیس‌ها (Métis) زبان‌های بومی متمایز بسیاری دارند. احیاگری به رهبری جامعه، آموزش غوطه‌وری، آموزش فرهنگی و یادگیری مبتنی بر سرزمین به انتقال این زبان‌ها و دانش آن‌ها به نسل‌های جدید کمک می‌کند. کانادا همچنین خانه زبان‌های بسیاری است که جوامع مهاجر و جوامع فرهنگی باسابقه آن‌ها را به این کشور آورده و حفظ کرده‌اند. خانواده‌ها، سازمان‌های فرهنگی، جوامع دینی، رسانه‌ها و مدارس آخرهفته اغلب از زندگی چندزبانه حمایت می‌کنند. توانایی زبانی شامل گوش دادن، صحبت کردن، خواندن و نوشتن است. ممکن است فردی در یک مهارت قوی باشد و همچنان در مهارت دیگری، به‌ویژه برای مدرسه، واژگان حرفه‌ای یا اسناد رسمی، به حمایت نیاز داشته باشد. یک دوره زبان می‌تواند ساختار و بازخورد فراهم کند، اما استفاده منظم ضروری است. مکالمه، خواندن، گوش دادن، نوشتن و مشارکت در زندگی اجتماعی، دانش کلاسی را به توانایی عملی تبدیل می‌کنند. یادگیری زبان دسترسی به روابط، آموزش، زندگی عمومی، فرهنگ و اشتغال را ایجاد می‌کند. پیشرفت زمان می‌برد و دسترسی محدود به کلاس‌ها، کمبود اعتمادبه‌نفس، معلولیت یا ترس از اشتباه می‌تواند مشارکت را دشوارتر کند.