ثقافت بنگلاديش ۾

بنگلاديش جي ثقافت خاندان ۽ برادري جي زندگي، تعليم، ڪم، مذهب، ٻولي، تاريخي تجربي ۽ تخليقي عمل سان ٺهي ٿي. زندگيءَ جا مرحلا عمر، قانوني حيثيت، تعليم، ڪم، شادي، سار سنڀال ۽ مدد تائين رسائي سان لاڳاپيل آهن، پر عمر جو هڪ درجو هر خدمت جو تعين نٿو ڪري. بنگلاديش جي تاريخ شروعاتي دريائي ڊيلٽا جي معاشرن ۽ علائقائي طاقتن کان وٺي مغلن ۽ نوآبادياتي دورن، ورهاڱي، اوڀر پاڪستان ۽ 1971ع جي آزادي واري جنگ تائين پکڙيل آهي. اهي تاريخي تجربا عوامي يادگيري ۽ سماجي سڃاڻپ تي اثرانداز ٿين ٿا. بنگلا ٻولي (Bangla) رياستي ٻولي آهي ۽ تعليم، انتظاميا، قانون، قومي ميڊيا ۽ ثقافتي زندگي ۾ مرڪزي حيثيت رکي ٿي. انگريزي کي اعليٰ تعليم، شهرن، پيشاور ماحول ۽ بين الاقوامي حالتن ۾ خاص عملي اهميت حاصل آهي. بنگلاديش مذهبي طور متنوع آهي: مسلمان سڀ کان وڏو گروهه آهن، جڏهن ته هندو، ٻڌ، عيسائي، شيعه، احمدي، صوفي، بهائي ۽ اصلوڪين برادرين جا ماڻهو پڻ مذهبي زندگي ۾ حصو وٺن ٿا. آئيني تحفظ، عوامي نظم ۽ علائقائي سلامتي جون حالتون ان ڳالهه تي اثرانداز ٿين ٿيون ته ماڻهو پنهنجو مذهب ڪيئن عمل ۾ آڻين ٿا ۽ مذهبي ادارا ڪيئن استعمال ڪن ٿا. فن ۾ بصري فن، موسيقي، ادب، فلم، ٿيٽر، ناچ، فنِ تعمير، ڊزائن، فوٽوگرافي ۽ ڊجيٽل ڪم شامل آهن. فني سرگرمين تائين رسائي اڪثر يونيورسٽين، اڪيڊمين، ورڪشاپن، گروهن، گيلرين، ناشرن، ميلن ۽ غير رسمي عمل ذريعي ٿيندي آهي، جڏهن ته گهڻي ادارتي سرگرمي ڍاڪا ۾ مرڪوز آهي. ثقافتي روايتن ۾ پوهيلا بوئيشاخه (Pohela Boishakh)، شاديءَ جون رسمون، باول موسيقي (Baul)، جامداني بُڻائي (Jamdani weaving) ۽ نڪشي ڪانٿا (Nakshi Kantha) شامل آهن. خاندان، ڳوٺاڻيون برادريون، ورڪشاپون ۽ استاد-شاگرد جا لاڳاپا اڪثر انهن عملن کي منتقل ڪن ٿا. روزمره گڏيل زندگي قومي حقن، مقامي حڪومت ۽ برادري جي عمل کي گڏ ڪري ٿي، ۽ ذميوار ادارو ڳوٺاڻن ۽ شهري علائقن ۽ مسئلي جي نوعيت مطابق مختلف ٿي سگهي ٿو.