Ընտանիքը Թուրքիայի Հանրապետությունում

Թուրքիայի Հանրապետությունում ընտանիքը սովորաբար հասկացվում է և՛ որպես մեկ տնային տնտեսության անդամներ, և՛ որպես հարազատների ավելի լայն ցանց։ Թուրքերեն aile բառը նշանակում է ընտանիք, իսկ akraba՝ հարազատներ։ Տնային տնտեսությունը կարող է ներառել ծնողների և երեխաների, առանց երեխաների զույգերի, միայնակ ծնողների ընտանիքների, տարեց հարազատների կամ միայնակ ապրող մարդկանց։ Շատ հարազատներ կարող են ապրել մոտակայքում կամ մեկ այլ քաղաքում՝ միաժամանակ սերտ կապ պահպանելով։ Ընտանեկան կարևոր բառերից են anne՝ մայր, baba՝ հայր, kardeş՝ քույր կամ եղբայր, abi՝ ավագ եղբայր, abla՝ ավագ քույր, amca՝ հորեղբայր, dayı՝ մորեղբայր, teyze՝ մորաքույր, hala՝ հորաքույր, kuzen՝ զարմիկ կամ զարմուհի։ Տատիկներն ու պապիկները և տարեց հարազատները կարող են ակտիվ դեր ունենալ երեխաների խնամքի, խորհուրդների, այցելությունների և ընտանեկան տոնակատարությունների մեջ։ Աջակցությունը կարող է նաև հակառակ ուղղությամբ լինել, երբ չափահաս երեխաներն օգնում են տարեց ծնողներին։ Ընտանեկան առիթները հաճախ ներառում են այցելություններ, միասին ճաշել, կրոնական կամ ազգային տոներ, հարսանիքներ, ծնունդներ և սգո արարողություններ։ Հյուրընկալությունն ու ուտելիք կամ թեյ առաջարկելը կարող են արտահայտել հոգատարություն և հարգանք։ Ամուսնությունը հարաբերություններ է ստեղծում երկու ընտանիքների միջև, ինչպես նաև երկու զուգընկերների միջև։ Նշանադրության՝ nişan-ի, և հարսանեկան՝ düğün-ի սովորույթները մեծապես տարբերվում են ըստ ընտանիքի ու վայրի, մինչդեռ քաղաքացիական ամուսնությունը պետականորեն ճանաչված ամուսնության պաշտոնական հիմքն է։ Որոշ ընտանիքներ ակնկալում են հաճախակի շփում, համատեղ որոշումներ կամ բնակարանի ու գումարի հարցում օգնություն։ Այլ ընտանիքներն ավելի մեծ կարևորություն են տալիս անձնական տարածքին, հավասար անկախությանը կամ առանձին ապրելուն։ Ընտանիքը կարող է ապահովել պատկանելության զգացում, երեխաների խնամք, խորհուրդ, արտակարգ օգնություն և գործնական հնարավորություններ։ Այն կարող է նաև ճնշում ստեղծել կրթության, աշխատանքի, ամուսնության, գենդերային դերերի, փողի կամ բնակության վայրի վերաբերյալ։ Օգտակար առաջին քայլն է հարցնել, թե մարդն ինչպես է սահմանում ընտանիքը, որ հարազատներն են մտերիմ, ինչ աջակցություն է ողջունելի և որ թեմաներն են անձնական։ Հարգալից հաղորդակցությունը կարևոր է, քանի որ մի ընտանիքի սովորական վարքը մյուսի համար կարող է ներխուժող կամ հեռու թվալ։