இலங்கையில் செல்லப்பிராணிகள்

இலங்கையில் நாய்களும் பூனைகளும் பொதுவான துணை விலங்குகள்; பல இடங்களில் கட்டுப்பாடின்றித் திரியும் விலங்குகளும் தென்படுகின்றன. திரியும் விலங்குக்கு உரிமையாளர் இல்லை என்றோ அதைத் தொடுவது பாதுகாப்பானது என்றோ தானாகக் கருதக்கூடாது. செல்லப்பிராணிகளுக்கு நிழல், சுத்தமான நீர், பொருத்தமான உணவு, உடற்பயிற்சி, பாதுகாப்பான ஓய்விடம் தேவை. மூடிய வாகனங்கள், வெயிலில் திறந்த வெளி முற்றங்கள், சூடான மேற்பரப்புகள் ஆகியவை வெப்பமண்டல வானிலையில் விரைவாக ஆபத்தானவையாகலாம். கால்நடை மருத்துவச் சேவைகளில் தனியார் மருத்துவமனைகள், அரசுடன் தொடர்புடைய சேவைகள், விலங்கு நல அமைப்புகள் அடங்கும். பெரிய நகரங்களிலும் சிற்றூர்களிலும் சேவைகளும் சிறப்பு சிகிச்சையும் பொதுவாக எளிதாகக் கிடைக்கும். தடுப்பூசி, ஒட்டுண்ணிக் கட்டுப்பாடு, கருத்தடை, வழக்கமான பரிசோதனை ஆகியவை பொறுப்பான பராமரிப்பின் முக்கிய பகுதிகள். செல்லப்பிராணிகளுக்கும், சாத்தியமான தொற்றுக்கு ஆளான பிறகு மனிதர்களுக்கும் ரேபிஸ் தடுப்பு குறிப்பாக முக்கியம். பாதுகாப்பான வேலி, கழுத்துப்பட்டை மற்றும் கயிறு, விலங்குக் கூண்டு, அடையாளக் குறி ஆகியவை சாலை விபத்து, சண்டை, காணாமல் போதல், விரும்பாத இனப்பெருக்கம் ஆகியவற்றின் ஆபத்தைக் குறைக்கும். அண்டை வீட்டார், கால்நடை, வனவிலங்குகளுக்கு இடையூறு செய்ய விலங்குகளை விடக்கூடாது. வாடகை வீடுகளிலும் அடுக்குமாடிக் கட்டடங்களிலும் ஒப்பந்தங்கள் அல்லது வீட்டுவிதிகள் செல்லப்பிராணிகளைக் கட்டுப்படுத்தலாம். விலங்கைக் குடியமர்த்துவதற்கு முன் தெளிவான அனுமதியைப் பெற வேண்டும். இலங்கைக்குள் அல்லது வெளியே செல்லப்பிராணியை எடுத்துச் செல்வதற்கு அதிகாரப்பூர்வ விலங்குச் சுகாதார மற்றும் போக்குவரத்து நடைமுறைகள் உண்டு. ஆவணங்களுக்கும் போக்குவரத்து நிறுவனத் தேவைகளுக்கும் கவனமான தயாரிப்பு தேவைப்படுவதால், பயணத்திற்கு வெகுநாட்களுக்கு முன்பே ஏற்பாடுகளைத் தொடங்க வேண்டும். காட்டு விலங்குகளையும் அறிமுகமில்லாத தெரு விலங்குகளையும் தூரத்திலிருந்து கவனிக்க வேண்டும். சாதாரணமாக உணவளிப்பது மோதல், சார்பு, கடி, நோய் ஆபத்துகளை உருவாக்கலாம்.