پاڪستان ۾ ٻوليون

پاڪستان ۾ ڪيتريون ٻوليون آهن ۽ گهر، اسڪول، ڪم، حڪومت ۽ ميڊيا ۾ انهن جو استعمال اڪثر بدلجي ٿو. ڪو ماڻهو ڪيتريون ٻوليون سمجهي سگهي ٿو، جيتوڻيڪ انهن سڀني کي پڙهي يا لکي نه سگهي. اردو قومي ٻولي آهي ۽ صوبن جي وچ ۾ رابطي لاءِ وڏي پيماني تي استعمال ٿئي ٿي. اها تعليم، عوامي زندگي، ٽيليويزن، اخبارن ۽ روزمره جي ڳالهه ٻولهه ۾ پڻ اهم ٻولي آهي. پاڪستان ۾ انگريزيءَ جو سرڪاري ۽ پيشاور ڪردار آهي. اعليٰ تعليم، قانون، انتظاميا، طب، ڪاروبار، سائنس ۽ رسمي دستاويزن ۾ اها عام آهي. علائقائي ٻولين ۾ مقامي تاريخ، خانداني سڃاڻپ، شاعري، موسيقي ۽ برادريءَ جي زندگي محفوظ آهن. اهم مثالن ۾ پنجابي، سنڌي، پشتو، بلوچي، براهوئي، سرائيڪي، هندڪو، ڪشميري ۽ شينا شامل آهن. پنجابي پنجاب ۾، سنڌي سنڌ ۾ ۽ پشتو خيبر پختونخوا جي گهڻي حصي ۽ ڀرپاسي وارن علائقن ۾ وڏي پيماني تي ڳالهائي وڃي ٿي. بلوچستان ۾ بلوچي ۽ براهوئي اهم آهن، جڏهن ته اتر ۽ اولهه جي برادرين ۾ ٻيون علائقائي ٻوليون استعمال ٿين ٿيون. گهر ۾ ڳالهائي ويندڙ ٻولي شايد اسڪول واري ٻولي نه هجي. اهو پڙهڻ، اعتماد، امتحانن جي نتيجن ۽ استادن سان رابطي تي اثرانداز ٿي سگهي ٿو. ڪيترائي پاڪستاني هڪ ئي ڳالهه ٻولهه ۾ اردو، انگريزي ۽ علائقائي ٻوليءَ جي وچ ۾ مٽاسٽا ڪن ٿا. اهو گهڻ ٻولين واري زندگيءَ جو عام حصو آهي، ڪمزور ٻوليءَ جي سگهه جي نشاني نه آهي. اردو سکڻ سان سڄي پاڪستان ۾ رابطي ۾ مدد ملي سگهي ٿي، جڏهن ته انگريزي رسمي پڙهائي ۽ پيشاور ڪم جا موقعا کولي سگهي ٿي. علائقائي ٻولي خانداني لاڳاپا، مقامي شرڪت ۽ ثقافتي سمجهه مضبوط ڪري سگهي ٿي. ٻولي سکڻ واري کي ٻولي چونڊڻ کان اڳ واضح مقصد رکڻ گهرجي. روزمره جا جملا سکڻ، هر روز ٻڌڻ، سادا متن پڙهڻ ۽ صبر ڪندڙ ڳالهائيندڙن سان مشق ڪرڻ مفيد پهريان قدم آهن.