کلتور په پاکستان کې

د پاکستان کلتوري ژوند د هېواد سیمه‌ییز، ژبني، دیني او تاریخي تنوع څرګندوي. پنجابي، سندهي، پښتو، بلوڅي، سرایکي، اردو او ګڼې نورې ژبې سیمه‌ییز هویتونه او دودونه لېږدوي. اردو د هېواد په ډېرو برخو کې خلک سره نښلوي، په داسې حال کې چې انګلیسي په لوړو زده کړو، قانون، اداره او مسلکي چاپېریالونو کې پراخه کارېږي. تاریخي پړاوونه د سیند درې او ګندهارا میراث، د مسلمانو سلطنتونو، فارسي‌مآبو او د منځنۍ اسیا د اغېزو، د برتانوي استعمار د واکمنۍ، وېش او د معاصر دولت له پرمختګ سره تړاو لري. دا اغېزې په معمارۍ، ادبیاتو، عامه حافظه، خوړو، جامو، موسیقۍ، لاسي صنایعو او د ټولنې په اړه په تصوراتو کې څرګندېږي. کورنۍ او ټولنه ډېر وخت د ژوند پړاوونه، زده کړې، کار، واده، مور او پلار کېدل، بوډاتوب او ماتم ته بڼه ورکوي. دین پر عبادت، جشنونو، اخلاقو، کورنیو مراسمو او د ټولنې پر ملاتړ اغېز لري. اسلام د اکثریت دین دی؛ ورسره عیسوي، هندو، سیکهـ، احمدي او نورې ټولنې هم شته چې دودونه یې د پاکستان په کلتوري ژوند کې ونډه لري. کلتوري څرګندونه په خطاطۍ، انځورګرۍ، شعر، نندارې، ټوکرانو، لوښو، ګاڼو، معمارۍ، د موټرو په رنګولو، جامو، ودانیو او عامه ځایونو کې لیدل کېږي. په دودونو کې د روغبړ او مېلمه‌پالنې لارې، د خوړو چمتو کول، جامې اغوستل، جشن نیول، درناوی څرګندول او د ټولنې له خلکو سره مرسته کول هم شامل دي. مېلمه‌پالنه (Mehmaan-nawazi) په پراخه کچه ارزښتمنه ګڼل کېږي، خو بڼه یې د سیمې، ژبې، دین، کورنۍ، نسل او حالاتو له مخې بدلېږي. له همدې امله، یو شان عمل په بېلابېلو چاپېریالونو کې بېلابېل مفهوم یا د اهمیت کچه لرلای شي. یو دود کېدای شي دیني، سیمه‌ییز، د یوې کورنۍ ځانګړی، اختیاري، بدلېدونکی یا له عصري ژوند سره نوی عیار شوی وي. په پاکستان کې د کلتور پوهېدنه د دې غوښتنه کوي چې ځانګړې ټولنې او حالت ته پام وشي، نه دا چې یو عمل د ټولو لپاره قاعده وبلل شي.