پاڪستان ۾ شاگرديءَ وسيلي سکيا

پاڪستان ۾ شاگردي عملي ڪم جون مهارتون سکڻ ۽ ڪنهن هنر ۾ تجربو حاصل ڪرڻ جو طريقو آهي. عام شعبن ۾ بجليءَ جو ڪم، گاڏين جي مرمت، ويلڊنگ، تعمير، سلائي، رڌ پچاءُ، حسن جون خدمتون ۽ انفارميشن ٽيڪنالاجي شامل آهن. باقاعده نظام فني ۽ پيشه ورانه تعليم ۽ تربيت جو حصو آهي، جنهن کي اڪثر TVET چيو ويندو آهي. فني ادارا ۽ تربيتي مرڪز منظم ڪورس، عملي سبق، جائزي ۽ سرٽيفڪيٽن جا موقعا ڏئي سگهن ٿا. ڪجهه شاگرد ورڪشاپ، دڪان، گيراج، سيلون، فارم يا ننڍي ڪاروبار ۾ سڌو سکندا آهن. هن غيررسمي نظام کي اڪثر ustad-shagird چيو ويندو آهي، جنهن جو مطلب آهي استاد ۽ سکيا وٺندڙ يا استاد ۽ شاگرد. باقاعده ڪورس عام طور بنيادي حفاظت، اوزارن، مواد ۽ ڪم جي عادتن سان شروع ٿئي ٿو. سکيا وٺندڙ پوءِ نگراني هيٺ سولا ڪم آزمائيندا آهن ۽ پوءِ وڌيڪ ڏکين ڪمن ڏانهن وڌندا آهن. غيررسمي شاگرد عام طور تجربيڪار ڪم ڪندڙ سان باقاعدگيءَ سان وقت گذاريندو آهي. سکيا وٺندڙ ڪم ڏسي ٿو، ننڍن ڪمن ۾ مدد ڪري ٿو، ورجائي مشق ڪري ٿو ۽ آهستي آهستي وڌيڪ ذميواريون کڻي ٿو. تربيت جو معيار ادارن ۽ ڪم جي جاين موجب مختلف ٿي سگهي ٿو. سرٽيفڪيٽ پڙهائي مڪمل ڪرڻ جو ثبوت ڏئي سگهي ٿو، جڏهن ته حقيقي قابليت مشق، ڌيان سان ڪم ڪرڻ ۽ نگرانيءَ جي معيار تي به دارومدار رکي ٿي. شاگرديءَ سان روزگار، خود روزگاري، وڌيڪ فني تعليم يا خانداني ڪاروبار ۾ ڪم جا موقعا پيدا ٿي سگهن ٿا. عملي مهارتون خاص طور انهن هنڌن تي ڪارائتيون آهن جتي ماڻهو هنر ۽ ننڍن ادارن وسيلي آمدني ڪمائين ٿا. مکيه حدن ۾ اڻپورو سامان، ڪم جي جاءِ تي محدود تحفظ، بغير اجرت يا گهٽ اجرت تي سکيا جا بندوبست، ۽ سڃاڻپ ۾ فرق شامل آهن. سکيا وٺندڙ کي جاچڻ گهرجي ته پروگرام حقيقت ۾ ڪهڙيون مهارتون، جائزو ۽ سرٽيفڪيٽ ڏئي ٿو. هڪ سٺو پهريون قدم اهو آهي ته هڪ هنر چونڊيو، تربيتي مرڪز جو عزت لائق ڪم جي جاءِ سان مقابلو ڪريو، حفاظت ۽ مشق جي وقت بابت پڇو، ۽ انهن ماڻهن سان ڳالهايو جن تربيت مڪمل ڪئي آهي. مڪمل ڪيل ڪم جا نمونا رکو ۽ پڇو ته ملازمت ڏيندڙ انهيءَ اهليت کي ڪيئن استعمال ڪن ٿا.