Troeteldiere in Namibië

Namibië het geen enkele nasionale troeteldierregister of sentrale owerheid vir gewone troeteldieraanhou nie. Die Ministry of Agriculture, Water and Land Reform (MAWLR), deur sy Directorate of Veterinary Services en Chief Veterinary Officer, hanteer dieregesondheid, siektebeheer, invoer- en uitvoertoestemmings, en bewegings- of gesondheidsertifikate. ’n Staatsveearts is ’n veeartsenykundige beampte van die regering. Die Namibian Veterinary Council registreer veeartsenykundige en para-veeartsenykundige beroepslui en hou toesig oor hulle en veeartsenykundige fasiliteite. Plaaslike owerhede hanteer hondelisensies of hondebelasting, skutplekke en plaaslike dierebeheerreëls. Die DBV, oftewel die Dierebeskermingsvereniging, bied praktiese redding, opname van rondloperdiere, afstanddoening en aannemingsdienste. Algemene maniere om ’n troeteldier te kry, sluit DBV-aanneming, private herplasing en aankoop by ’n teler of private verkoper in. Voordat jy ’n dier aanneem, kontroleer sy identiteit en eienaarskap, inentings- en hondsdolheidrekords, gesondheidstatus, sterilisasie, parasietbehandeling en temperament. DBV-aanneming sluit gewoonlik ’n huisondersoek, ’n ontmoeting met die dier en ’n konsultasie in. Aangenome diere het gewoonlik minstens een inenting ontvang, is gesteriliseer en het parasietbehandeling gehad. Beskikbaarheid en koste hang van die individuele tak of verskaffer af; geen nasionale telersstandaard of eenvormige aankoopprys is bevestig nie. Die Animal Protection Act 1962 dek honde en katte en verbied onnodige lyding. Probleme kan slaan, verwaarlosing, onvoldoende kos of water, onvoldoende skuiling, ruimte, lig of ventilasie, onnodige vasmaak, versuim om veeartsenykundige sorg te kry, verlating en onmenslike vervoer insluit. Ernstige gevalle kan tot polisie- of veeartsenykundige ingryping, beslaglegging op of verwydering van die dier, en in sommige omstandighede genadedood lei. Die Animal Health Act 2011 en veeartsenykundige instruksies is ook van belang wanneer siekte-, bewegings- of kwarantynkwessies ontstaan. Hondsdolheidinenting moet deur ’n veearts of veeartsenykundige beampte gedokumenteer word. Vir ’n hond ouer as drie maande word die eerste inenting ná 60 dae geldig en bly dit 10 maande geldig; ’n hond se skraagdosis is drie jaar geldig, terwyl ’n kat se skraagdosis 12 maande geldig is. ’n Veearts kan plaaslike inentings- of isolasie-instruksies oplê. Vermoedelike hondsdolheid of ’n ander aanmeldbare siekte vereis onmiddellike kontak met ’n veearts of die polisie, isolasie van die dier en voorkoming van kontak met mense en ander diere. ’n Hondepermit is wettiglik vereis in ’n gebied onder ’n plaaslike owerheid, maar die presiese reël en fooi kom van die toepaslike plaaslike owerheid, nie van een landwye tarief nie. Windhoek lys ’n jaarlikse fooi van N$30, verlaag tot N$15 vir ’n gesteriliseerde hond wanneer veeartsenykundige bewys gelewer word. Die lisensie help om die hond te identifiseer en kan help om hom ná verlies of diefstal terug te vind. ’n Gevaarlike hond kan ook ’n waarskuwingsteken vereis. Geen algemeen toepaslike nasionale katlisensiëringstelsel is bevestig nie. Toegang tot veeartsenykundige sorg kombineer Staatsveearts-kantore met private veeartse en fasiliteite wat by die Namibian Veterinary Council geregistreer is. Pryse, openingstye, nooddienste en spesialisbehandeling verskil volgens streek en verskaffer; geen betroubare nasionale prys- of wagtydskedule is beskikbaar nie. Reis vereis afsonderlike kontroles vir die land van oorsprong, transitolande en bestemming. ’n Dier wat Namibië binnekom, benodig gewoonlik ’n MAWLR Veterinary Import Permit, ’n gesondheidsertifikaat van die uitvoerland, inspeksie by ’n goedgekeurde toegangspunt en nakoming van die permitvoorwaardes. Die dier mag nie afgelaai of verder vervoer word voordat veeartsenykundige klaring of, waar nodig, ’n verwyderingspermit verkry is nie. Die gepubliseerde invoerprosedure noem ’n fooi van N$150 en ’n maksimum verwerkingstyd van drie werksdae, maar gepubliseerde inligting oor die permit se geldigheid verskil tussen drie en vier maande; die uitgereikte permit en huidige instruksies is bepalend. Vir reis vanuit Suid-Afrika is ’n invoerpermit gewoonlik nie nodig nie, maar ’n Staatsveearts moet ’n Inter-territorial Movement Permit uitreik. Reis vanuit Botswana en ander SAOG-lande kan ’n Veterinary Certificate of Identity, Rabies Vaccination and Movement-permit en soms ’n invoerpermit vereis. Ander oorspronge behels gewoonlik ’n kwarantynvereiste van 30 dae. MAWLR-inligting vir die EU en VSA beskryf geen kwarantyn in die vermelde gevalle nie, maar vereis huidige hondsdolheid- en inentingsrekords, ’n permit en voorgeskrewe toetse; ’n mikroskyfie kan deur ’n transitoland vereis word. Uitvoer vanuit Namibië kan ’n Namibiese gesondheidsertifikaat of permit vereis, en die dier moet by die aangewese uitgangspunt aangebied word. Vervoer moet beskerming, kos, water en rus voorsien. ’n Troeteldier mag nie verlaat word nie. Praktiese wettige alternatiewe sluit afstanddoening aan ’n DBV, opvang of opname van ’n rondloperdier deur ’n DBV, of oorhandiging aan ’n skut van die plaaslike owerheid in. DBV-takke werk onder meer in Grootfontein, Lüderitz, Hentiesbaai, Oshana, Keetmanshoop, Otjiwarongo, Tsumeb, Walvisbaai en Windhoek, maar elke tak het sy eie kapasiteit en kan diere op ’n oop, beperkte of slegs-noodbasis aanvaar. Kontak die betrokke tak of plaaslike owerheid voordat jy ’n dier bring. Namibië het geen landwyd eenvormige reg op afstanddoening of fooi nie.