ايران ۾ بيروزگاري

بيروزگاري هڪ ئي قسم جي حالت ناهي. تازو گريجوئيٽ، برطرف ٿيل ملازم، موسمي مزدور ۽ غيررسمي نوڪري ڇڏيندڙ شخص جا حق ۽ عملي ضرورتون مختلف ٿي سگهن ٿيون. ايران ۾ بيروزگاري بيمو رسمي سماجي بيمي جي نظام سان لاڳاپيل آهي. اهو هر ڪم کان سواءِ شخص لاءِ عام ادائيگي ناهي؛ اهليت جو دارومدار مزدور جي بيمي واري تاريخ ۽ روزگار ختم ٿيڻ جي سبب تي هوندو آهي. جيڪو شخص رضاڪارانه طور نوڪري ڇڏي ٿو، ان سان ان شخص کان مختلف ورتاءُ ٿي سگهي ٿو جيڪو پنهنجي چونڊ کان سواءِ ڪم وڃائي ٿو. تنهنڪري معاهدي، بيمي جي رڪارڊ، ادائيگين ۽ جدائيءَ جي سبب جا دستاويز اهم ٿي سگهن ٿا. غيررسمي طور ڪم ڪندڙ ماڻهن کي روزگار يا بيمي جي ادائيگين جو ثبوت ڏيڻ ۾ ڏکيائي ٿي سگهي ٿي. سندن ترت مدد بچت، ڪٽنب ۽ برادريءَ جا لاڳاپا، عارضي ڪم، خيراتي ادارا يا ٻي اهڙي سهائتا ٿي سگهي ٿي جنهن جا اهي اهل هجن. نوڪري ڳوليندڙ اڪثر ذاتي رابطن، سڌين درخواستن، آن لائين خالي جاين جي خدمتن، ڀرتي وارن ذريعن ۽ مقامي روزگار آفيسن مان فائدو وٺندا آهن. سفارش رابطو ڪرائڻ ۾ مدد ڏئي سگهي ٿي، پر اها نوڪريءَ جي حقيقي شرطن جي جاچ جي جاءِ نٿي وٺي. بيروزگاري مختصر ۽ مخصوص تربيت جو وقت به ٿي سگهي ٿي. عملي مهارتون، ڊجيٽل صلاحيتون، ٻوليءَ جون مهارتون، هنري قابليتون ۽ مڪمل ڪيل منصوبن جا ثبوت ڪنهن شخص جا موقعا بهتر ڪري سگهن ٿا. بيروزگاري سنڀالڻ ۾ مالي رٿابندي به شامل آهي. گهر، کاڌي، صحت، سفر ۽ رابطي جا ضروري خرچ انهن خرچن کان الڳ رکڻ گهرجن جيڪي ملتوي ڪري سگهجن ٿا. پرڏيهي شهرين لاءِ پيشن، ڪم جي اجازت ۽ سرڪاري فائدن تائين رسائي بابت الڳ پابنديون ٿي سگهن ٿيون. کين پنهنجو درجو پاڻ جاچڻ گهرجي، اهو نه سمجهڻ گهرجي ته ايراني شهرين جا ضابطا مٿن به ساڳيءَ طرح لاڳو ٿين ٿا.