زبان در ایران

فارسی نو زبان اصلی دولت، آموزش سراسری، رسانه‌های ملی و ارتباط میان بسیاری از گروه‌های زبانی در ایران است. در فارسی، نام این زبان «فارسی» است. فارسی به شاخه ایرانیِ خانواده زبان‌های هندواروپایی تعلق دارد. این زبان با دری و تاجیکی خویشاوند است، هرچند تلفظ، واژگان، خط و کاربردهای محلی تفاوت دارند. فارسی از راست به چپ و با گونه‌ای از خط عربی نوشته می‌شود. چند حرف برای آواهای فارسی به کار می‌روند و واکه‌های کوتاه معمولاً نوشته نمی‌شوند. فارسی گفتاری با فارسی نوشتاری رسمی تفاوت دارد. در گفت‌وگوی روزمره، واژه‌ها اغلب کوتاه می‌شوند و از عبارت‌هایی استفاده می‌شود که ممکن است زبان‌آموز در کتاب درسی نشناسد. ایران چندزبانه است. آذربایجانیِ ترکی‌تبار گویشوران بسیاری دارد و کردی، لری، عربی، بلوچی، ترکمنی، گیلکی، مازندرانی و چند زبان کوچک‌تر نیز در مناطق خود اهمیت دارند. زبان خانه یک فرد ممکن است بازتاب تاریخ خانوادگی، هویت قومی، تعلق محلی یا افتخار فرهنگی او باشد. بسیاری از مردم بسته به موقعیت، میان زبان خانه و فارسی به‌راحتی جابه‌جا می‌شوند. ادب در فارسی به انتخاب واژه، عنوان‌ها، ضمیرها و تعبیرهای غیرمستقیم بستگی دارد. هنگام صحبت با غریبه‌ها، افراد مسن‌تر، مقام‌های رسمی و در محیط حرفه‌ای، گفتار رسمی سودمند است. از سلام برای خوشامدگویی و خداحافظ برای بدرود استفاده می‌شود. مرسی به‌طور گسترده به‌عنوان تشکر فهمیده می‌شود؛ ممنون و متشکرم نیز صورت‌های فارسی‌اند که با درجات متفاوتی از رسمیت به کار می‌روند. هنگام تبدیل نام‌ها از خط فارسی به حروف لاتین، شکل نوشتاری آن‌ها معمولاً تغییر می‌کند. ممکن است چند شیوه نگارش درست باشد، زیرا یک روش تبدیل واحد، کاربرد روزمره را تعیین نمی‌کند. یادگیری فارسی پایه دسترسی به زندگی روزمره در سراسر ایران را فراهم می‌کند، اما جای احترام به زبان‌های منطقه‌ای را نمی‌گیرد. اغلب بهترین شروع این است که بپرسید فرد مقابل چه زبانی را ترجیح می‌دهد.