فرهنگ در ایران

فرهنگ ایرانی هزاران سال در نتیجه مهاجرت، پادشاهی‌ها، ادیان، تجارت و ارتباط با مردمان همسایه شکل گرفته است. خانواده بخش مرکزی زندگی اجتماعی است. خویشاوندان معمولاً از یکدیگر حمایت می‌کنند، با هم جشن می‌گیرند و در تصمیم‌های مهم شخصی مشارکت دارند. مهمان‌نوازی ارزش زیادی دارد. ممکن است به مهمان چای، میوه، شیرینی یا غذا پیشنهاد شود و میزبانان اغلب تلاش می‌کنند بیش از انتظار مهمان فراهم کنند. نوعی ادب آیینی (taarof) شکل آشنایی از نزاکت تشریفاتی است. افراد ممکن است ابتدا پیشنهادی را رد کنند، بر دادن چیزی اصرار ورزند یا از عبارت‌های فروتنانه استفاده کنند؛ بنابراین شنونده گاهی باید تأیید کند که منظور واقعی چیست. شعر فارسی، داستان‌گویی، موسیقی، باغ‌ها، فرش‌ها، خوشنویسی و معماری از شکل‌های مهم فرهنگی هستند. آثار شاعرانی مانند حافظ، سعدی، فردوسی و مولانا همچنان در گفت‌وگوهای روزمره و جشن‌ها حضور دارند. فرهنگ غذایی در مناطق مختلف متفاوت است، اما معمولاً بر برنج، نان، سبزی‌های معطر، سبزیجات، ماست، خورش‌ها و وعده‌های غذایی مشترک تأکید دارد. چای نوشیدنی روزمره است و اغلب همراه دیدارها و گفت‌وگوها نوشیده می‌شود. ایران از نظر فرهنگی متنوع است. جوامع فارس، آذری، کرد، لر، عرب، بلوچ، ترکمن و دیگر جوامع، زبان‌ها، غذاها، موسیقی، پوشش و رسم‌های محلی متمایز خود را حفظ کرده‌اند. رفتار در فضای عمومی ممکن است رسمی‌تر از زندگی خصوصی خانوادگی باشد. سن، جایگاه، جنسیت، عمل به امور دینی، زندگی شهری یا روستایی و دیدگاه شخصی همگی می‌توانند بر نحوه رفتار افراد اثر بگذارند. بنابراین فرهنگ در ایران یک سبک زندگی ثابت و واحد نیست. درک آن با مشاهده، پرسش‌های محترمانه و پذیرفتن تفاوت‌های فردی آغاز می‌شود.