ثقافت ایران وچ

ایرانی ثقافت نوں اکثر ایرانی ثقافت (farhang-e Irani) آکھیا ویندا ہے، جیدا مطلب ایرانی ثقافت ہے۔ ایہہ ہزاراں سالاں دی ہجرت، بادشاہتاں، مذہباں، تجارت تے گوانڈ دے لوکاں نال میل جول دے ذریعے ترقی کردی رہی ہے۔ خاندان سماجی زندگی دا مرکزی حصہ ہے۔ رشتہ دار عام طور تے اک دوجے دی مدد کردے، اکٹھے خوشیاں مناندے تے اہم ذاتی فیصلیں وچ شامل ہوندے نیں۔ مہمان نوازی دی بڑی قدر کیتی ویندی ہے۔ مہماناں نوں چاء، پھل، مٹھائی یا کھانا پیش کیتا ویندا ہے، تے میزبان اکثر اوہناں دی توقع توں ودھ مہیا کرن دی کوشش کردے نیں۔ رسمی شائستگی دی رسم (taarof) اک عام انداز ہے۔ لوک شروع وچ کسے پیشکش نوں ناں کر سکدے نیں، کسے چیز دیون تے اصرار کر سکدے نیں، یا عاجزی والے جملے ورت سکدے نیں؛ ایس لئی سنن والے نوں کدی کدی تصدیق کرنی پیندی ہے کہ اصل ارادہ کی ہے۔ فارسی شاعری، قصہ گوئی، موسیقی، باغات، قالین، خطاطی تے فنِ تعمیر وڈے ثقافتی روپ نیں۔ حافظ، سعدی، فردوسی تے رومی ورگے شاعراں دے کم اج وی عام گفتگو تے تقریبات وچ موجود نیں۔ کھانے دی ثقافت خطے دے حساب نال مختلف ہے، پر عام طور تے چاول، روٹی، جڑی بوٹیاں، سبزیاں، دہی، سالن تے اکٹھے کھانے نوں اہمیت دیندی ہے۔ چاء روزمرہ دا مشروب ہے تے اکثر ملاقاتاں تے گلاں باتاں دے نال پیندی ہے۔ ایران ثقافتی طور تے متنوع ہے۔ فارسی، آذری، کردی، لُر، عرب، بلوچ، ترکمان تے ہور برادریاں اپنی وکھ وکھ زباناں، کھان پین، موسیقی، پوشاک تے مقامی رسم رواج برقرار رکھدیاں نیں۔ عوامی برتاؤ نجی خاندانی زندگی نالوں زیادہ رسمی ہوسکدا ہے۔ عمر، عہدہ، جنس، مذہبی عمل، شہر یا پنڈ دی زندگی تے ذاتی سوچ، سارے ای لوکاں دے برتاؤ نوں شکل دے سکدے نیں۔ ایران وچ ثقافت ایس لئی اک واحد تے مستقل طرزِ زندگی نہیں ہے۔ اینوں سمجھݨ دی شروعات مشاہدے، ادب نال پچھݨ تے فرداً فرداً فرق لئی گنجائش رکھݨ نال ہوندی ہے۔