ভাৰতত বিদ্যালয় শিক্ষা

ভাৰতত বিদ্যালয় শিক্ষা ৰাষ্ট্ৰীয়, ৰাজ্যিক আৰু স্থানীয় ব্যৱস্থাৰ মাজত ভাগ কৰা হৈছে। ভাৰত বৃহৎ আৰু বৈচিত্ৰ্যময় দেশ হোৱা বাবে সকলো ঠাইতে বিদ্যালয়ৰ গঠন আৰু দৈনন্দিন অভিজ্ঞতা একে নহয়। শিশুসকলে সাধাৰণতে প্ৰাক-প্ৰাথমিক বা শৈশৱৰ প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা, প্ৰাথমিক বিদ্যালয়, মধ্য বিদ্যালয়, মাধ্যমিক বিদ্যালয় আৰু উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ মাজেৰে আগবাঢ়ে। বিভিন্ন ব্যৱস্থাত শ্ৰেণীৰ নাম আৰু গোট বেলেগ হ’ব পাৰে। চৰকাৰী বিদ্যালয় ৰাজহুৱাভাৱে পৰিচালিত হয় আৰু সাধাৰণতে স্থানীয় সমাজক সেৱা আগবঢ়ায়। বেচৰকাৰী বিদ্যালয় স্বাধীনভাৱে পৰিচালিত হয়, আনহাতে সাহায্যপ্ৰাপ্ত বিদ্যালয়ে নিৰ্দিষ্ট ব্যৱস্থাৰ অধীনত ৰাজহুৱা সহায় পায়। বিদ্যালয়ৰ ব’ৰ্ডে পাঠ্যক্ৰম, পৰীক্ষা আৰু প্ৰমাণপত্ৰৰ দৰে গুৰুত্বপূৰ্ণ শৈক্ষিক নিয়ম নিৰ্ধাৰণ বা তদাৰক কৰে। ৰাজ্যিক ব’ৰ্ড সাধাৰণ, লগতে ৰাষ্ট্ৰীয় ব’ৰ্ড আৰু আন কিছুমান স্বীকৃত ব্যৱস্থাও আছে। শিক্ষাৰ মাধ্যম আঞ্চলিক ভাষা, হিন্দী, ইংৰাজী বা আন কোনো ভাষা হ’ব পাৰে। কোনো ভাষা বিষয় হিচাপে পঢ়োৱা আৰু সেই ভাষাৰে গণিত, বিজ্ঞান তথা আন বিষয় পঢ়োৱাটো পৃথক কথা—পৰিয়ালসমূহে এই পাৰ্থক্য বুজিব লাগে। বিদ্যালয়ৰ জীৱনত সাধাৰণতে পাঠ, ঘৰুৱা কাম, উপস্থিতি, মূল্যায়ন, কাৰ্যকলাপ আৰু পৰিয়ালৰ সৈতে যোগাযোগ থাকে। মাধ্যমিক আৰু উচ্চতৰ মাধ্যমিক স্তৰত পিছৰ পঢ়া বা বৃত্তিমুখী পথৰ বাবে বিষয় বাছনি আৰু প্ৰস্তুতিৰ অধিক প্ৰয়োজন হয়। বহু বিদ্যালয় ব্যৱস্থাত ব’ৰ্ডৰ পৰীক্ষা গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰিৱৰ্তনৰ সময়। কেৱল মুখস্থ কৰাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰি ধাৰণাসমূহ বুজি থাকি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে ক্ৰমান্বয়ে পৰীক্ষাৰ ধৰণৰ সৈতে পৰিচিত হোৱা উচিত। শিক্ষাদান, সুবিধা, শ্ৰেণীৰ আকাৰ, অন্তৰ্ভুক্তি, যাতায়াত আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সহায়ৰ ক্ষেত্ৰত বিদ্যালয়ৰ মান বেলেগ হ’ব পাৰে। বিখ্যাত নাম বা পৰীক্ষাৰ ভাল ফলাফলে নিজে নিজে কোনো বিদ্যালয় এটা নিৰ্দিষ্ট শিশুৰ বাবে উপযুক্ত বুলি নুবুজায়। বিদ্যালয় সলনি কৰোঁতে পৰিয়ালে শৈক্ষিক নথি, পৰিচয় আৰু বাসস্থানৰ নথি, প্ৰয়োজন হ’লে বিদ্যালয় বদলিৰ কাগজ-পত্ৰ, আৰু আগৰ পাঠ্যক্ৰমৰ তথ্য সংগ্ৰহ কৰিব লাগে। নতুন বিদ্যালয়ৰ সৈতে আগতীয়াকৈ যোগাযোগ কৰিলে বাদ পৰা নথি বা শিক্ষাৰ পিছপৰা অংশ জানিব পাৰি।