უპირველესად უნდა დადგინდეს, ვრცელდება თუ არა საქართველოს რეაბილიტაციისა და გადახდისუუნარობის შესახებ კანონმდებლობა შესაბამის მოვალეზე. კომპანიები, ინდივიდუალური მეწარმეები და სპეციალური რეგულირების ქვეშ მოქცეული საქმიანობის განმახორციელებელი პირები შეიძლება განსხვავებულად კლასიფიცირდებოდნენ. ამიტომ საქმისწარმოებაზე წვდომის შესაფასებლად მხოლოდ სამართლებრივი ფორმა საკმარისი არ არის. გარდა ამისა, კომპანიას უნდა ჰქონდეს ისეთი კრიზისი, რომელიც შეესაბამება მოთხოვნილ საქმისწარმოებაზე კანონით დადგენილ პირობებს. ერთმანეთისგან უნდა გაიმიჯნოს უკვე წარმოშობილი გადახდისუუნარობა და მომავალში გადახდისუნარიანობის დაკარგვის მოსალოდნელი საფრთხე. ფინანსური მდგომარეობა მკაფიოდ უნდა იყოს წარმოდგენილი კომპანიის სანდო მონაცემებისა და დოკუმენტების საფუძველზე. ეს მოიცავს მიმდინარე ვალდებულებების, ხელმისაწვდომი სახსრებისა და მოსალოდნელი გადახდების ცვლილებების თანმიმდევრულ აღწერას. ინფორმაცია უნდა აჩვენებდეს, რის საფუძველზე კეთდება დასკვნა, რომ კრიზისი არსებობს ან მოსალოდნელია. მხოლოდ კანონმდებლობის გავრცელების, კრიზისული მდგომარეობისა და მტკიცებულებების ერთობლივი შეფასებით შეიძლება დადგინდეს, ზოგადად ხელმისაწვდომია თუ არა რეაბილიტაციის ან გადახდისუუნარობის საქმისწარმოება. საქმისწარმოების ფორმალურად დაწყება და მისი სამართლებრივი შედეგები ცალკე საპროცესო ეტაპებია.
კომპანიის რეაბილიტაციისა და გადახდისუუნარობის საქმისწარმოებაზე წვდომა
საქართველოში რეაბილიტაციის ან გადახდისუუნარობის საქმისწარმოებაზე წვდომა დამოკიდებულია სამეწარმეო მოვალის სამართლებრივ სტატუსსა და კანონით განსაზღვრულ ფინანსურ კრიზისზე. გადახდისუუნარობის შესახებ განცხადებისთვის საჭიროა სანდო ინფორმაცია და მტკიცებულებები კომპანიის გადახდისუნარიანობის ამჟამინდელი და მოსალოდნელი მდგომარეობის შესახებ.
Tip
საქმისწარმოებაზე წვდომა სამ ცალკეულ შეფასებას მოითხოვს: ვრცელდება თუ არა კანონი მოვალეზე, არსებობს თუ არა კანონით გათვალისწინებული კრიზისი და არის თუ არა ხელმისაწვდომი სანდო მტკიცებულებები. მხოლოდ სამართლებრივი ფორმა ან ლიკვიდურობის დეფიციტი საკმარისი არ არის. მაშინაც კი, თუ წვდომა ზოგადად შესაძლებელია, ეს არ ნიშნავს, რომ სასამართლომ საქმისწარმოება დაიწყო.