امور مالی در کانادا

کانادا از دلار کانادا (Canadian dollar) استفاده می‌کند که با CAD یا نشانهٔ دلار نوشته می‌شود. سکه‌ها و اسکناس‌ها همچنان در دسترس هستند، اما کارت‌های نقدی، کارت‌های اعتباری، انتقال‌های آنلاین و پرداخت‌های خودکار رایج‌اند. نظام مالی یک خانوار با درآمدها و هزینه‌ها آغاز می‌شود. درآمد ممکن است از اشتغال، خوداشتغالی، سرمایه‌گذاری‌ها، مستمری‌ها یا مزایای دولتی به دست آید، در حالی که هزینه‌ها شامل مسکن، غذا، حمل‌ونقل، مالیات، پرداخت بدهی‌ها و نیازهای شخصی می‌شوند. بودجه به هر دلار یک هدف می‌دهد. بودجه نشان می‌دهد آیا درآمد منظم می‌تواند هزینه‌های ضروری، مخارج انعطاف‌پذیر، پس‌انداز و پرداخت بدهی‌ها را پوشش دهد یا نه. پس‌انداز برای شرایط اضطراری و خریدهای برنامه‌ریزی‌شده پول فراهم می‌کند. مردم معمولاً پس‌انداز کوتاه‌مدت خود را در حساب‌های قابل‌دسترسی نگه می‌دارند و برای اهداف بلندمدت‌تر از حساب‌های سرمایه‌گذاری ثبت‌شده یا عادی استفاده می‌کنند. اعتبار به فرد اجازه می‌دهد اکنون قرض بگیرد و بعداً بازپرداخت کند. وام‌دهندگان کانادایی هنگام تصمیم‌گیری دربارهٔ اعطای وام معمولاً درآمد، بدهی‌های موجود، سابقهٔ پرداخت و اطلاعات نگهداری‌شده توسط مؤسسات گزارش‌دهی اعتبار را در نظر می‌گیرند. مالیات‌ها از خدمات عمومی فدرال، استانی یا قلمرویی و محلی پشتیبانی می‌کنند. مالیات بر درآمد، مالیات بر فروش، مالیات بر دارایی و کسورات حقوق و دستمزد همگی می‌توانند بر مبلغی که برای یک خانوار باقی می‌ماند اثر بگذارند. بیمه در ازای پرداخت حق‌بیمه، برخی خطرهای مالی را به بیمه‌گر منتقل می‌کند. شکل‌های رایج بیمه از خانه‌ها، وسایل نقلیه، هزینه‌های مرتبط با سلامت، درآمد، سفر و خانواده‌ها پس از مرگ یک فرد محافظت می‌کنند. محصولات مالی میان دسترسی، هزینه، ریسک و بازدهٔ احتمالی بده‌بستان‌هایی ایجاد می‌کنند. یک برنامهٔ قوی معمولاً اهداف روشن، ذخیرهٔ اضطراری، بدهی کنترل‌شده، پوشش مناسب و پس‌انداز صبورانهٔ بلندمدت را با هم ترکیب می‌کند.