နိုင်ငံရေး — ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်တွင်

ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်သည် တစ်ပြည်ထောင်စနစ်ရှိသော အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် သမ္မတနိုင်ငံဖြစ်ပြီး ပါလီမန်စနစ်ကို ကျင့်သုံးသည်။ သမ္မတသည် နိုင်ငံတော်အကြီးအကဲဖြစ်ပြီး ဝန်ကြီးချုပ်က အစိုးရကို ဦးဆောင်သည်။ လွှတ်တော်တစ်ရပ်တည်းပါဝင်သော အမျိုးသားလွှတ်တော် (Jatiya Sangsad) သည် ဥပဒေများကို ပြဋ္ဌာန်းခြင်း၊ အခွန်ကောက်ခံမှုကို အတည်ပြုခြင်းနှင့် နိုင်ငံတော်ဘတ်ဂျက်ကို အတည်ပြုခြင်းတို့ကို ဆောင်ရွက်သည်။ အများပြည်သူဆိုင်ရာ အုပ်ချုပ်ရေး၊ ဒေသန္တရ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ရေး၊ တရားရုံးများ၊ ပြည်သူ့ဘဏ္ဍာရေး၊ ကြီးကြပ်ရေးအဖွဲ့များနှင့် လုံခြုံရေးအာဏာပိုင်များသည် နိုင်ငံတော်၏ ကွဲပြားသည့် တာဝန်များကို ဆောင်ရွက်ကြသည်။ ရွေးကောက်ပွဲများက မည်သူတို့ ရွေးကောက်ခံကိုယ်စားပြုမှု ရရှိမည်ကို သတ်မှတ်ပေးသည်။ မဲပေးခွင့်ရှိသူများသည် အမျိုးသားလွှတ်တော်နှင့် ဒေသန္တရကောင်စီများအတွက် ကိုယ်စားလှယ်များကို ရွေးချယ်ကြသည်။ ရွေးကောက်ပွဲကော်မရှင် (Election Commission) သည် မဲဆန္ဒရှင်စာရင်းများ၊ မဲဆန္ဒနယ်များ၊ မဲပေးခြင်း၊ မဲရေတွက်ခြင်းနှင့် တရားဝင်ရလဒ်များကို စီမံခန့်ခွဲသည်။ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်သည် နယ်မြေအခြေပြု မဲဆန္ဒနယ်များမှ ပါလီမန်အဖွဲ့ဝင် 300 ကို တိုက်ရိုက်ရွေးချယ်သည်။ ပါလီမန်အဖွဲ့ဝင်များက အချိုးကျကိုယ်စားပြုစနစ်ဖြင့် အမျိုးသမီးများအတွက် သီးသန့်လျာထားသော အဖွဲ့ဝင် 50 ကို ရွေးချယ်ကြသည်။ အစိုးရနှင့် ရွေးကောက်ပွဲများအကြား ခြားနားချက်ကို သိရှိထားခြင်းက နိုင်ငံရေးအာဏာ မည်သို့ လည်ပတ်သည်ကို ရှင်းပြရာတွင် အထောက်အကူပြုသည်။ အစိုးရအဖွဲ့အစည်းများသည် အများပြည်သူဆိုင်ရာ ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ချမှတ်ပြီး အကောင်အထည်ဖော်ကြသော်လည်း ရွေးကောက်ပွဲများက ကိုယ်စားပြုလုပ်ပိုင်ခွင့်များကို သတ်မှတ်ပေးခြင်း သို့မဟုတ် အသစ်ပြန်လည်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ အမျိုးသားလွှတ်တော်နှင့် ဒေသန္တရကောင်စီများသည် နယ်မြေနှင့် အစိုးရအဆင့် မတူညီသော ကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ကြသဖြင့် ပါလီမန်ရွေးကောက်ပွဲသည် ဒေသန္တရရွေးကောက်ပွဲများ သို့မဟုတ် ဒေသန္တရ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ရေးကို အစားမထိုးနိုင်ပါ။