ភាសានៅវៀតណាម

ភាសាវៀតណាម ឬ tiếng Việt គឺជាភាសាចម្បងដែលប្រើក្នុងជីវិតសាធារណៈ ការអប់រំ សារព័ត៌មាន អាជីវកម្ម និងការទំនាក់ទំនងប្រចាំថ្ងៃភាគច្រើន។ វាជាកម្មសិទ្ធិរបស់គ្រួសារភាសាអូស្ត្រូអាស៊ី ហើយបានវិវត្តតាមរយៈការប្រាស្រ័យទាក់ទងយូរអង្វែងជាមួយវប្បធម៌ជិតខាង។ ភាសាវៀតណាមសម័យទំនើបជាទូទៅសរសេរដោយប្រព័ន្ធ chữ Quốc ngữ ដែលជាអក្ខរក្រមមានមូលដ្ឋានលើអក្សរឡាតាំង និងមានសញ្ញាសូរសំនៀង ព្រមទាំងសញ្ញាផ្សេងៗទៀត។ សញ្ញាសង្កត់សំឡេងក្នុងការសរសេរមានសារៈសំខាន់ ព្រោះវាបង្ហាញសំឡេង និងអាចបែងចែកពាក្យដែលមានអត្ថន័យខុសគ្នា។ ភាសាវៀតណាមជាភាសាមានសូរសំនៀង។ កម្ពស់ និងលំនាំសំឡេងជាផ្នែកមួយនៃពាក្យ ដូច្នេះអ្នករៀនអាចបញ្ចេញព្យញ្ជនៈបានត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែនៅតែអាចឱ្យគេយល់ច្រឡំ ប្រសិនបើបញ្ចេញសូរសំនៀងខុស។ សព្វនាម និងរបៀបហៅគ្នាអាស្រ័យខ្លាំងលើអាយុ ឋានៈក្នុងគ្រួសារ ភេទ និងទំនាក់ទំនងសង្គម។ ពាក្យដូចជា anh, chị, cô, chú, bác, em និង con អាចបង្ហាញការគោរព និងទំនាក់ទំនងរវាងអ្នកនិយាយ។ ភាសាវៀតណាមមានបំរែបំរួលតាមតំបន់ ជាពិសេសរបៀបនិយាយដែលទាក់ទងនឹងភាគខាងជើង កណ្តាល និងខាងត្បូង។ វាក្យសព្ទ ការបញ្ចេញសំឡេង ចង្វាក់ និងរបៀបហៅដែលគេនិយមប្រើអាចខុសគ្នា ខណៈភាសាវៀតណាមស្តង់ដារជាលាយលក្ខណ៍អក្សរជួយឱ្យមនុស្សទូទាំងប្រទេសទាក់ទងគ្នាបាន។ វៀតណាមមានសហគមន៍ជនជាតិជាច្រើនដែលមានភាសាផ្ទាល់ខ្លួន រួមទាំងភាសាមកពីគ្រួសារភាសាខុសៗគ្នាជាច្រើន។ នៅក្នុងផ្ទះ និងសហគមន៍ក្នុងតំបន់មួយចំនួន គេប្រើភាសាវៀតណាមជាមួយភាសាមរតកមួយទៀត។ ភាសាបង្ហាញភាពគួរសម និងអត្ថន័យសង្គម មិនមែនត្រឹមតែព័ត៌មានប៉ុណ្ណោះទេ។ ការសួរសុខទុក្ខ ពាក្យបន្ទន់ដូចជា ạ ឬការជ្រើសរើសសព្វនាមតាមទំនាក់ទំនងគ្រួសារ អាចធ្វើឱ្យការនិយាយកក់ក្តៅ និងគោរពជាងមុន។ អ្នកចាប់ផ្តើមរៀនគួរផ្តោតលើការសួរសុខទុក្ខឱ្យច្បាស់ ឈ្មោះ លេខ ទិសដៅ ការអរគុណ ការសុំទោស និងការស្នើសុំ។ ការស្តាប់អ្នកនិយាយក្នុងតំបន់មានសារៈសំខាន់ ព្រោះការសរសេរតែមួយមុខមិនអាចបង្រៀនសូរសំនៀង ឬរបៀបប្រើក្នុងសង្គមបានទេ។