محیط‌زیست در ازبکستان

محیط‌زیست ازبکستان را می‌توان از دو بخش مرتبط فهمید. طبیعت شامل کوه‌ها، بیابان‌ها، استپ، دره‌های رودخانه‌ای، دریاچه‌ها، جنگل‌های توغای و منطقهٔ دریای آرال است. محیط پیرامون شامل خانه‌ها، محله‌ها (mahallas)، خیابان‌ها، کانال‌ها، مزارع، بازارها، محل‌های صنعتی و مکان‌های دیگری است که فعالیت‌های روزمره آن‌ها را شکل می‌دهد. این تمایز کمک می‌کند سامانه‌های بوم‌شناختی را از فضاهای ساخته‌شده و مدیریت‌شدهٔ پیرامون مردم جدا کنیم و در عین حال ببینیم این دو تا چه اندازه بر یکدیگر اثر می‌گذارند. آب پیوندی اساسی میان آن‌هاست. رودخانه‌ها، کانال‌ها، مخازن، آب‌های زیرزمینی، کشاورزی، خانوارها و صنعت همگی بر دسترسی و مصرف آب اثر می‌گذارند. اقلیم و شرایط زمین بر گرما، خشکسالی، گردوغبار، کیفیت خاک، پوشش گیاهی و فشار بر منابع آب اثر دارند. کشاورزی می‌تواند چشم‌انداز و تقاضا برای آب را تغییر دهد، در حالی که شهرها ممکن است نگرانی‌های دیگری دربارهٔ پسماند، کیفیت هوا، سایه، زهکشی، ترافیک و فضاهای عمومی امن ایجاد کنند. شرایط محیطی در سراسر ازبکستان یکسان نیست. مناطق کوهستانی، نواحی بیابانی، دره‌های آبیاری‌شده، شهرهای بزرگ، شهرک‌های کوچک‌تر، روستاها و سکونتگاه‌های دورافتاده ویژگی‌های طبیعی و زیرساخت‌های متفاوتی دارند. بنابراین، ارزیابی محلی مفید، مکان مشخص، فصل، منابع آب و کاربری‌های زمین نزدیک، مدیریت پسماند، وضعیت هوا و گردوغبار و میزان مواجهه با گرما یا سیلاب را در نظر می‌گیرد. «طبیعت» و «محیط پیرامون» از هم متمایز می‌شوند، زیرا اولی بر بوم‌سازگان‌ها و چشم‌اندازها تمرکز دارد و دومی بر فضاهای انسانی و شرایط عملی‌ای که زندگی روزمره را شکل می‌دهند.