ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਆਫ਼ਤਾਂ

ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਆਫ਼ਤਾਂ ਲਈ ਸਭ-ਖਤਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਵੱਈਆ ਅਪਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਖਤਰਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸਥਾਨਕ ਸਰਕਾਰਾਂ ਪਹਿਲੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਘਟਨਾ ਸਥਾਨਕ ਸਰੋਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਰਾਜ, ਕਬੀਲੇ ਅਤੇ ਸੰਘੀ ਸਰਕਾਰ ਵਾਧੂ ਮਦਦ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਥਾਨਕ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਦਫ਼ਤਰ, ਅੱਗ ਬੁਝਾਊ ਵਿਭਾਗ, ਪੁਲਿਸ ਵਿਭਾਗ, ਜਨਤਕ ਕੰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਏਜੰਸੀਆਂ, ਹਸਪਤਾਲ ਅਤੇ ਸਵੈਸੇਵੀ ਸਮੂਹ ਕਿਸੇ ਘਟਨਾ ਦੌਰਾਨ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। FEMA (Federal Emergency Management Agency—ਸੰਘੀ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਏਜੰਸੀ) ਵੱਡੀਆਂ ਆਫ਼ਤਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤਾਲਮੇਲ, ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ, ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਅਤੇ ਮੁੜ-ਬਹਾਲੀ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ Wireless Emergency Alerts, ਮੌਸਮੀ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ, NOAA Weather Radio, ਸਥਾਨਕ ਸੁਨੇਹਿਆਂ, ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ, ਰੇਡੀਓ ਜਾਂ ਬਾਹਰੀ ਸਾਇਰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਚੇਤਾਵਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਨਾਹ ਲੈਣ, ਕਿਸੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ, ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਜਾਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਲਈ ਕਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਦਮ ਖਤਰੇ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰਕ ਹਦਾਇਤ ’ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਟੋਰਨੇਡੋ ਦੌਰਾਨ ਅਕਸਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਇਮਾਰਤ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਨਾਹ ਲੈਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਹੜ੍ਹ ਦੌਰਾਨ ਉੱਚੀ ਜਗ੍ਹਾ ’ਤੇ ਜਾਣਾ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਅੱਗਾਂ ਜਾਂ ਹਰੀਕੇਨ ਕਾਰਨ ਸੜਕਾਂ ਖਤਰਨਾਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਾਹਰ ਜਾਣਾ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਘਰੇਲੂ ਆਫ਼ਤ ਯੋਜਨਾ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਸੰਪਰਕ, ਮਿਲਣ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ, ਦਵਾਈਆਂ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ, ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰ, ਆਵਾਜਾਈ, ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਜਾਂ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਬੰਧ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ, ਭੋਜਨ, ਮੁੱਢਲੀ ਸਹਾਇਤਾ ਦਾ ਸਮਾਨ, ਟਾਰਚਾਂ, ਬੈਟਰੀਆਂ, ਚਾਰਜਰ, ਬੁਨਿਆਦੀ ਔਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਲੋੜੀਂਦੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਵੀ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਨਾਹਗਾਹਾਂ ਸਥਾਨਕ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ, ਸਵੈਸੇਵੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਜਾਂ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਭਾਈਵਾਲਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਨਾਹਗਾਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਂ ਅਤੇ ਮੁੱਢਲੀ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਨਿੱਜਤਾ, ਸਪਲਾਈ, ਪਹੁੰਚਯੋਗਤਾ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਲਈ ਥਾਂ ਸੀਮਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਘਰਾਂ, ਵਾਹਨਾਂ, ਸਿਹਤ ਸੰਬੰਧੀ ਲੋੜਾਂ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਲਈ ਬੀਮਾ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਨਤਕ ਆਫ਼ਤ ਸਹਾਇਤਾ ਬੀਮੇ ਦਾ ਬਦਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। FEMA ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਰਕਾਰੀ ਮਦਦ ਆਫ਼ਤ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ, ਨੁਕਸਾਨ ਦੀ ਕਿਸਮ, ਯੋਗਤਾ ਅਤੇ ਉਪਲਬਧ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ’ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮੁੜ-ਬਹਾਲੀ ਵਿੱਚ ਅਸਥਾਈ ਰਿਹਾਇਸ਼, ਮਲਬਾ ਹਟਾਉਣਾ, ਮੁਰੰਮਤ, ਵਿੱਤੀ ਸਹਾਇਤਾ, ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਅਤੇ ਮੁੜ-ਨਿਰਮਾਣ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਅਕਸਰ ਕੁਝ ਹੱਦਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਰਿਕਾਰਡ ਰੱਖਣਾ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਹਦਾਇਤਾਂ ਮੰਨਣੀਆਂ, ਧੋਖਾਧੜੀ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਜਾਂ ਮੰਨੀਆਂ-ਪ੍ਰਮੰਨੀਆਂ ਸਹਾਇਤਾ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਮਦਦ ਉਪਲਬਧ ਹੈ।