राजनीति — संयुक्त अरब इमिरेट्समा

संयुक्त अरब इमिरेट्स अबु धाबी, दुबई, शारजाह, अजमान, उम्म अल क्वाइन, रास अल खैमाह र फुजैराह गरी सात इमिरेटहरूको महासंघ हो। प्रत्येक इमिरेटको आफ्नै वंशानुगत शासक र स्थानीय सरकार हुन्छ, जबकि संघीय संस्थाहरूले साझा राष्ट्रिय मामिला सम्हाल्छन्। संघीय सर्वोच्च परिषद् (Federal Supreme Council) ले सबै सात इमिरेटका शासकहरूलाई एकत्रित गर्छ। यो सर्वोच्च संवैधानिक निकाय हो र आफ्ना सदस्यहरूमध्येबाट राष्ट्रपति तथा उपराष्ट्रपति चयन गर्छ। स्थापित अभ्यासअनुसार अबु धाबीका शासक राष्ट्रपति र दुबईका शासक उपराष्ट्रपति तथा प्रधानमन्त्री हुन्छन्। राष्ट्रपति राष्ट्रप्रमुख हुन्छन्। प्रधानमन्त्रीले मन्त्रिपरिषद् (Cabinet) को नेतृत्व गर्छन्, जसले संघीय सरकारको काम निर्देशन गर्छ र संघीय जिम्मेवारीअन्तर्गतका क्षेत्रका लागि नीतिहरू तयार गर्छ। संघीय राष्ट्रिय परिषद् (Federal National Council), वा FNC, ले संघीय कानूनका मस्यौदा, सार्वजनिक नीति र सरकारी कामबारे छलफल गर्छ। यसका सदस्यहरू नियुक्ति तथा योग्य इमिराती नागरिक (Emirati citizens) समेटिएको सीमित निर्वाचन प्रक्रियामार्फत चयन गरिन्छन्। यो परामर्शदायी संस्था हो, प्रतिस्पर्धी राजनीतिक दलमार्फत सरकार गठन गर्ने संसद होइन। धेरै संसदीय लोकतन्त्रमा जस्तो राष्ट्रिय सरकार सञ्चालन गर्न राजनीतिक दलहरूले यहाँ भूमिका खेल्दैनन्। राजनीतिक नेतृत्व शासकहरू, सरकारी संस्था, परामर्शदायी निकाय तथा नागरिक र सार्वजनिक अधिकारीबीचको प्रत्यक्ष वा संगठित संवादमा केन्द्रित हुन्छ। सत्ता महासंघ र व्यक्तिगत इमिरेटहरूबीच बाँडिएको छ। राष्ट्रिय रक्षा, विदेश मामिला र अन्य साझा हितहरू मुख्यतः संघीय तहअन्तर्गत पर्छन्, जबकि इमिरेटहरूले स्थानीय प्रशासन र विकासमा महत्वपूर्ण अधिकार कायम राख्छन्। त्यसैले कुनै विषयका लागि जिम्मेवार सार्वजनिक कार्यालय विषय र सम्बन्धित इमिरेट दुवैमा निर्भर हुन्छ। परामर्श राजनीतिक जीवनको महत्वपूर्ण भाग हो। परम्परागत मजलिस जमघट (majlis), आधिकारिक परिषद्, सार्वजनिक सेवा माध्यम र प्रतिनिधिहरूसँगका बैठकहरूले आवश्यकता प्रस्तुत गर्ने वा सामुदायिक सरोकारबारे छलफल गर्ने बाटो दिन सक्छन्। पहुँच र प्रक्रिया संस्था तथा व्यक्तिको अवस्थाअनुसार फरक हुन्छ। नागरिक र विदेशी बासिन्दाको राजनीतिक भूमिका समान हुँदैन। राजनीतिक सहभागिताका संयन्त्रहरू मुख्यतः इमिराती नागरिकसँग सम्बन्धित हुन्छन्, जबकि बासिन्दाहरूले सामान्यतया प्रशासनिक सेवा, गुनासो, परामर्श, रोजगारदाता, सामुदायिक संस्था र कानुनी प्रतिक्रिया माध्यममार्फत सरकारसँग सम्पर्क गर्छन्। यस प्रणालीले समन्वित योजना, निरन्तरता र प्रमुख प्राथमिकताहरूको द्रुत कार्यान्वयनलाई सहयोग गर्न सक्छ। यसको सीमामा राजनीतिक दलबीचको सीमित प्रतिस्पर्धा र निर्वाचनमा आधारित संसदीय प्रणालीको तुलनामा साँघुरो निर्वाचन सहभागिता पर्छ। सार्वजनिक मामिलामा संलग्न हुने जोसुकैले स्थानीय कानून, सामाजिक मान्यता, गोपनीयता तथा रचनात्मक अनुरोध र निषेधित आचरणबीचको भिन्नतालाई सम्मान गर्नुपर्छ।