زندگی فرهنگی در ترکمنستان در مراحل مختلف زندگی تغییر می‌کند. ثبت تولد، آموزش اجباری، آغاز کار، ازدواج، والد شدن، بازنشستگی و دسترسی به مراقبت یا خدمات اجتماعی، گذارهای مهمی را مشخص میکنند. روابط خانوادگی و انتظارهای اجتماعی بر تجربه این گذارها اثر میگذارند و وضعیت حقوقی، سن، معلولیت و کار نیز بر حقوق و خدمات در دسترس تأثیر دارند. تاریخ کشور از سکونت‌های پیشاتاریخی و جوامع واحه‌ای تا جوامع کوچ‌رو، امپراتوری‌ها و تغییرات سیاسی مدرن امتداد دارد. Nisa، Ancient Merv، Kunya-Urgench و Gökdepe شواهدی از تجارت، آبیاری، دین، معماری و قدرت سیاسی را حفظ کرده‌اند. بقایای باستان‌شناختی، موزهها، ذخایر تاریخی-فرهنگی، منابع مکتوب و سنتهای شفاهی در شیوه مطالعه و ارائه این گذشته نقش دارند. حافظه ملی رسمی بر برداشت عمومی از این گذشته تأثیر زیادی دارد. هنر (sungat) هنرهای تجسمی، موسیقی، ادبیات، فیلم، تئاتر، رقص، معماری، طراحی و شکل‌های دیجیتال را دربرمی‌گیرد. نهادهای فرهنگی دولتی بخش بزرگی از زیرساخت آموزش رسمی، نمایشگاه، اجرا، حفاظت و انتشار را فراهم میکنند. آموزش استاد-شاگردی و فعالیت آماتوری نیز همچنان مهم هستند. Ashgabat و Arkadag City بیشترین تمرکز نهادها را دارند، در حالی که تئاترهای منطقهای، موزهها و خانههای فرهنگی به جوامع ولایت (velayat) و اتراپ (etrap) خدمات میدهند. ترکمنستان یک دولت سکولار است. اسلام، عمدتاً اسلام سنی، دین اکثریت است و در کنار آن جوامع ارتدوکس روسی، ارمنی حواری، شیعه، بهایی، کاتولیک، پروتستان، شاهدان یهوه، ISKCON و یهودی نیز وجود دارند. سازمانهای دینی پس از ثبت میتوانند بهصورت قانونی فعالیت کنند، اما عبادت، آموزش دینی، ادبیات دینی و ارتباطهای خارجی تابع رویهها و نظارت دولتی هستند. تعطیلات اسلامی و حج از طریق ترتیبات تحت کنترل دولت بهصورت عمومی به رسمیت شناخته میشوند. زبان ترکمنی برای آموزش، اداره عمومی و مشارکت رسمی به کار می‌رود. روسی و زبانهای دیگر همچنان در خانهها، رسانهها، فرهنگ و زندگی اجتماعی استفاده میشوند. الفبای لاتین اصلاح‌شده معیار کنونی است، در حالی که سیریلیک در مطالب قدیمی‌تر اهمیت خود را حفظ کرده و خط عربی اهمیت تاریخی و فرهنگی دارد. سنت‌ها از راه خانوادهها، جوامع، کارآموزی‌ها و نهادهای فرهنگی منتقل میشوند. این سنت‌ها شامل جشن‌های نوروز، عروسیها، آیین‌های خانوادگی، قالی‌ها، سوزندوزی، لباس ملی، موسیقی دوتار (dutar)، داستانگویی حماسی، پرورش اسب و سگ، جواهرسازی و صنایع دستی منطقهای هستند. جشن نوروز (Nowruz Bayramy) در ۲۱ و ۲۲ مارس برگزار میشود و روز فرش ترکمن (Turkmen Carpet Day) در آخرین یکشنبه ماه مه برگزار میشود. جشنوارهها، موزهها، مسابقه‌ها، مدرسه‌ها و تولید معاصر این شیوه‌ها را فعال نگه می‌دارند و در عین حال امکان تغییر آن‌ها را فراهم میکنند. زندگی مشترک همچنین به خودگردانی محلی و مقررات فضای عمومی وابسته است. شورای محلی (Gengesh) موضوعاتی مانند خدمات زیربنایی، نظم عمومی، حمایت اجتماعی و درخواست‌های محلی را هماهنگ می‌کند، اما جای دادگاه‌ها یا دیگر مراجع را نمی‌گیرد. انجمن‌های عمومی و سازمانهای دینی معمولاً به ثبت نیاز دارند و رویدادهای عمومی تابع مقررات مربوط به اعلام قبلی، مکان و نحوه برگزاری هستند. دسترسی به اینترنت و ارتباطات آنلاین تابع کنترل‌های قانونی و محدودیت‌های گزارش‌شده است و این موضوع شفافیت تعامل مدنی دیجیتال را کاهش میدهد.
فرهنگ در ترکمنستاندا
ترکمنستاندا فرهنگ زندگی خانوادگی، خاطره تاریخی، هنر، دین، زبان، سنت‌ها و شیوه‌های همزیستی را دربرمی‌گیرد. زبان ترکمنی (Turkmen) تنها زبان دولتی است و آموزش و اداره عمومی را شکل میدهد، در حالی که روسی و زبانهای دیگر در خانهها، رسانهها و زندگی اجتماعی همچنان کاربرد دارند. عروسیها، نوروز، قالی‌بافی، موسیقی دوتار، داستانگویی حماسی، موزهها، تئاترها و مکانهای تاریخی زندگی روزمره را به میراث ملی و منطقهای پیوند میدهند.
Tip
محیط فرهنگی متناسب با هدف خود را انتخاب کنید: برای میراث، موزه یا ذخیره تاریخی-فرهنگی؛ برای هنر رسمی، تئاتر یا خانه فرهنگی؛ و برای سنتهای زنده، محیط خانواده، جامعه یا کارآموزی. پیش از پیوستن به فعالیت دینی یا سازمان‌دهی یک رویداد عمومی، الزامات زبان، ثبت، مکان و نحوه برگزاری را بررسی کنید. درخواست‌های محلی مربوط به جامعه را از مسائل مربوط به دادگاه یا دیگر مراجع جدا نگه دارید.