دوستی در ترکیه

در ترکیه، دوستی را معمولاً arkadaşlık یا dostluk می‌نامند. arkadaş می‌تواند به معنای دوست، همراه، هم‌کلاسی یا همکار باشد، درحالی‌که dost اغلب به پیوندی عمیق‌تر و مبتنی بر اعتماد بیشتر اشاره می‌کند. برخی افراد واژه غیررسمی kanka را برای دوست بسیار نزدیک یا رفیق به کار می‌برند. کاربرد آن به سن، منطقه و سبک شخصی بستگی دارد، پس نباید آن را عنوانی رسمی دانست. دوستی‌ها اغلب در مدرسه، دانشگاه، محل کار، محله، ورزش یا از طریق دوستان مشترک آغاز می‌شوند. وعده‌های غذایی مشترک، چای، قهوه، جشن‌ها، سفر و گفت‌وگوی منظم می‌توانند رابطه را تقویت کنند. ممکن است از دوست انتظار برود علاقه نشان دهد، رویدادهای مهم را به یاد بسپارد، هنگام دشواری کمک کند و مسائل شخصی را محرمانه نگه دارد. این انتظارها میان افراد متفاوت‌اند و نباید بدون گفت‌وگو فرض گرفته شوند. برخی دوستی‌ها بیشتر عملی یا مبتنی بر فعالیت مشترک‌اند، درحالی‌که برخی دیگر حمایت عاطفی و تماس مکرر با خانواده‌ها را دربرمی‌گیرند. دوستان ممکن است یکدیگر را به خانواده‌هایشان معرفی کنند، اما این کار برای هر دوستی الزامی نیست. جنسیت، سن، انتظارهای خانوادگی، مذهب، گرایش جنسی، منطقه و محیط شهری یا روستایی می‌توانند بر نحوه ابراز دوستی اثر بگذارند. هیچ الگوی واحدی همه افراد ترکیه را توصیف نمی‌کند. دوستی همراهی، شناخت محلی، حمایت عاطفی و حس تعلق فراهم می‌کند. تلاش نابرابر، غیبت، فشار مالی، حسادت یا انتظارِ همیشه در دسترس بودن یک نفر از محدودیت‌های احتمالی آن‌اند. دوستی سالم بر انتخاب، احترام، دوسویگی و داشتن حریم خصوصی استوار است. فرد می‌تواند صمیمی و وفادار باشد و درعین‌حال دعوتی را نپذیرد، از انجام لطفی خودداری کند یا تماس را محدود سازد. گام نخست می‌تواند پیوستن به فعالیتی تکرارشونده، پیگیری پس از گفت‌وگویی خوب و مطرح کردن دعوتی کوچک باشد که پذیرش یا رد آن آسان است. اعتماد معمولاً با رفتار باثبات در گذر زمان شکل می‌گیرد.