Ընտրությունները Թուրքիայի Հանրապետությունում

Ընտրությունները Թուրքիայի Հանրապետության քաղաքացիների կողմից քաղաքական ներկայացուցիչներ ընտրելու հիմնական միջոցն են։ Դրանք նաև ընտրողներին հնարավորություն են տալիս խաղաղ ճանապարհով աջակցել որևէ ծրագրի, փոխել ղեկավարներին կամ ազդել տեղական ծառայությունների վրա։ Ազգային ընտրություններն ընդգրկում են նախագահական ընտրություններն ու Թուրքիայի Ազգային մեծ ժողովը (Türkiye Büyük Millet Meclisi), որը հայտնի է TBMM անվամբ։ Նախագահը ղեկավարում է գործադիր իշխանությունը, իսկ TBMM-ի անդամները ներկայացնում են ընտրողներին և մասնակցում ազգային օրենքների ընդունմանը։ Տեղական ընտրություններով ընտրվում են քաղաքապետերի և մունիցիպալ խորհուրդների անդամների նման պաշտոնյաներ։ Դրանք, կախված տեղանքից, կարող են ներառել նաև նահանգային խորհուրդներ, գյուղերի ղեկավարներ և թաղամասերի ղեկավարներ, որոնք կոչվում են muhtarlar։ Գերագույն ընտրական խորհուրդը կոչվում է Yüksek Seçim Kurulu կամ YSK։ Այն սահմանում է ընտրական գործնական ընթացակարգը, համակարգում ընտրական հանձնաժողովների աշխատանքը, վերահսկում քվեարկության կազմակերպումը և Սահմանադրության ու ընտրական օրենքների համաձայն վարում ընտրական վարչարարությունը։ Ընտրողներին կցվում են տեղամասեր, որտեղ նրանք օգտագործում են պաշտոնական քվեաթերթիկներ։ Քվեարկությունը գաղտնի է, իսկ տեղամասի պաշտոնյաները հաշվում են քվեաթերթիկները տեղում, նախքան արդյունքները կհամադրվեն վերադաս ընտրական հանձնաժողովների միջոցով։ Քաղաքական կուսակցություններն ու թեկնածուները քարոզարշավների ընթացքում ներկայացնում են գաղափարներ, խոստումներ և իրենց գործունեության արդյունքները։ Ընտրողները կարող են համեմատել կուսակցությունների ծրագրերը, թեկնածուների որակները, դաշինքները և ազգային կամ տեղական քաղաքականության հավանական ազդեցությունը։ Ընտրական կանոնները վերաբերում են ընտրելու իրավունքին, թեկնածուների իրավասությանը, քարոզարշավի ընթացքին, քվեաթերթիկներին, հաշվարկին, բողոքներին և արդյունքների հրապարակմանը։ Ճշգրիտ ժամկետներն ու ընթացակարգերը կարող են տարբերվել ըստ ընտրության տեսակի, ուստի ընտրողները պետք է հետևեն կոնկրետ ընտրության պաշտոնական հրահանգներին։ Ընտրությունները Թուրքիայի Հանրապետությունում ուղղակիորեն չեն ընտրում բոլոր հանրային պաշտոնյաներին։ Օրինակ՝ բազմաթիվ նախարարներ, նահանգապետեր, դատավորներ և պետական ծառայողներ պաշտոններ են ստանում նշանակման կամ մասնագիտական ընթացակարգերի միջոցով, ոչ թե հանրային ուղղակի քվեարկությամբ։