ترکیه دِ فرهنگ

ترکیه دِ فرهنگ، زندگی‌کردن راه، مشترک یادئون، آفرینشی کار، باور، زوون، رسم و خانوار و جامعه رابطه‌ئون ره شامل کونه. ای فرهنگ آناتولی، بیزانسی، سلجوقی، عثمانی و جمهوری‌خواه تاریخی ره، همراه منطقه‌ای، شهری و روستایی تجربه‌ئون بازتاب دَنه. رسم‌ئون منطقه، نسل، باور، خانوار و شخصی انتخاب جه فرق کنن؛ پس هیچ‌یه تمرین همه مردمه نمایندگی نکنه.

Tip

ترکیه دِ فرهنگ ره رفتار ثابت فهرست حساب نکن، متفاوته زمینه‌ئون حساب بکن. خانوادگی برنامه، محل کار، مدرسه، مذهبی محیط یا همسایه‌گی تعامل دِ رسم اثر دَنه وختی، یه عمل همه‌جا برقرار فرض نکن؛ محلی و شخصی انتظار ره بپرس. محترمانه کنجکاوی و انعطاف سوءتفاهم ره کم کونه و شخصی انتخاب واسه جا هاده.

مرحله‌های زندگی

مرحله‌های زندگی در جمهوری ترکیه زیر تأثیر پیوندهای خانوادگی، آموزش، کار، دین، رسم‌های محلی و زندگی شهریِ در حال تغییر شکل می‌گیرند. رویدادهای معمول شامل تولد، مدرسه‌رفتن، شروع کار، ازدواج، بزرگ‌کردن فرزندان، مراقبت از خویشاوندان سالمند و سوگواری است. مردم رسم‌های مشترک را به شیوه‌های گوناگون با انتخاب‌های شخصی خود همراه می‌کنند.

تاریخ

تاریخ جمهوری ترکیه تمدن‌های آناتولی، فرمانرواییِ بیزانس و سلجوقیان، امپراتوری عثمانی و جمهوری نوین را به هم پیوند می‌دهد. این لایه‌ها بر مکان‌ها، زبان، غذا، نهادها، خاطره‌های خانوادگی و بحث‌های عمومی اثر گذاشته‌اند. نگاهی کلی کمک می‌کند بفهمیم چرا جمهوری ترکیه هویت‌های منطقه‌ای و ارجاع‌های تاریخیِ گوناگونی دارد.

هنر

هنر در جمهوری ترکیه شامل صنایع دستیِ سنتی، هنرهای دینی و درباری، گونه‌های مردمی، معماری، موسیقی، سینما، طراحی و آثار معاصر است. شیوه‌های شناخته‌شده شامل مرمراندازی (ebru)، سفال و کاشیِ چینی (çini)، نقاشیِ مینیاتوری (minyatür)، خوشنویسیِ خط عربی (hat)، تذهیب (tezhip) و بافت گلیم (kilim) است. هنرمندان فنون به‌ارث‌رسیده را با مواد تازه و ایده‌های مدرن ترکیب می‌کنند.

دین

دین در جمهوری ترکیه عمدتاً زیر تأثیر اسلام است، در حالی که مردم علوی، مسیحی، یهودی، پیروان ادیان دیگر و افراد بی‌دین نیز در کشور زندگی می‌کنند. زندگی دینی در عبادت، عیدها، رسم‌های خانوادگی، غذا، پوشاک، نیکوکاری و نهادهای عمومی دیده می‌شود، اما شیوهٔ عمل بسیار متفاوت است. جمهوری به‌صورت دولتی سکولار سازمان یافته است؛ بنابراین باور شخصی و رفتار عمومی یکسان نیستند.

زبان

زبان اصلی جمهوری ترکیه ترکی است که Türkçe نیز نامیده می‌شود، و در ادارهٔ عمومی، آموزش، رسانه و بیشتر خدمات روزمره به‌کار می‌رود. ترکی از الفبایی بر پایهٔ لاتین استفاده می‌کند و با افزودن پسوند به ریشهٔ واژه‌ها معنی‌های بسیاری می‌سازد. گفتار منطقه‌ای، زبان‌های اقلیت، زبان اشاره و زبان‌های خارجی نیز بخشی از زندگی زبانی کشورند.

سنت‌ها

سنت‌های جمهوری ترکیه دیدارهای خانوادگی، مهمان‌نوازی، خوراک، تعطیلات، عروسی‌ها، زندگی محله‌ای و صنایع‌دستی منطقه‌ای را به هم پیوند می‌دهند. نمونه‌های رایج شامل دیدارهای bayram، قهوه و چای ترکی، kına gecesi، جشن‌های sünnet و وعده‌های غذایی مشترک است. رسم‌ها شیوه‌هایی زنده‌اند و برحسب منطقه، باور، نسل و خانواده فرق می‌کنند.

همزیستی

زندگی مشترک در جمهوری ترکیه از راه شبکه‌های خانوادگی، محله‌ها، محل‌های کار، مدرسه‌ها، شهرداری‌ها، انجمن‌ها و فضاهای عمومی مشترک شکل می‌گیرد. مفاهیمی مانند همسایه‌داری (komşuluk)، محله (mahalle) و همشهریِ اهل یک شهر یا منطقه (hemşehri) به توضیح پیوندهای اجتماعی کمک می‌کنند. همکاری رایج است، اما تفاوت‌های طبقاتی، منطقه‌ای، اعتقادی، جنسیتی، نسلی و سیاسی نیز زندگی روزانه را شکل می‌دهند.