ထိုင်းနိုင်ငံတွင် ပတ်ဝန်းကျင်အနီးဝန်းကျင်

ပတ်ဝန်းကျင်အနီးဝန်းကျင်ဆိုသည်မှာ မထိတွေ့ရသေးသော သဘာဝတစ်ခုတည်းကို မဆိုလိုဘဲ ချက်ချင်းပတ်လည်ရှိ ဒေသပတ်ဝန်းကျင်ကို ဆိုလိုသည်။ ထိုင်းနိုင်ငံတွင် ၎င်း၌ အိမ် သို့မဟုတ် ကွန်ဒိုမီနီယံ၊ ဆွိုင်း (soi) လမ်းသွယ်၊ ဈေးများ၊ ကျောင်းများ၊ အလုပ်ရုံများ၊ လမ်းမများ၊ လူသွားစင်္ကြံများ၊ တူးမြောင်းများ၊ ရေနုတ်မြောင်းများ၊ လယ်ယာများ၊ လွတ်နေသောမြေကွက်များနှင့် အနီးအနားစိမ်းလန်းသောနေရာများ ပါဝင်နိုင်သည်။ ဆွိုင်း (soi) သည် ပိုကြီးသောလမ်းမတစ်ခုနှင့် ဆက်သွယ်ထားသည့် လမ်းသွယ်ဖြစ်သည်။ မူးဘான் (moo baan) သည် ရွာ သို့မဟုတ် လူနေအသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုကို ဆိုလိုနိုင်ပြီး တမ်ဘွန် (tambon) သည် ရွာများ သို့မဟုတ် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဒေသဆိုင်ရာ အုပ်ချုပ်ရေးနယ်မြေဖြစ်သည်။ တက်ဆာဘန် (tessaban) သည် မြူနီစပယ်ဖြစ်ပြီး၊ အများအားဖြင့် အော်ဘော်တော် (อบต.; องค์การบริหารส่วนตำบล) ဟုခေါ်သည့် အဖွဲ့အစည်းသည် တမ်ဘွန်အဆင့် ဒေသဆိုင်ရာ အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်အမျိုးအစားအလိုက် အခြေအနေများ ကွဲပြားသည်။ လူနေထူထပ်သော မြို့ပြဒေသများတွင် ယာဉ်ကြော၊ အပူ၊ ဆူညံသံ၊ အမှိုက်၊ ဆောက်လုပ်ရေးနှင့် အများပြည်သူသုံးနေရာ နည်းပါးမှုတို့ ရှိနိုင်သည်။ ကျေးလက်ဒေသများတွင် လယ်ယာ၊ ရေသွင်းမြောင်း၊ မွေးမြူရေးတိရစ္ဆာန်၊ ပြင်ပမီးရှို့မှု၊ ဖုန်မှုန့်နှင့် ခရီးသွားလာရသည့် အကွာအဝေးရှည်မှုတို့ ရှိနိုင်သည်။ ကမ်းရိုးတန်းနှင့် မြစ်ကမ်းဘေးဒေသများတွင် ကမ်းပါးတိုက်စားမှု၊ ဆားငန်ရေ၊ မုန်တိုင်း သို့မဟုတ် ရေကြီးမှုတို့ ကြုံရနိုင်သည်။ မိုးရေသည် မိုးရွာသွန်းမှု၊ အမိုးများ၊ ခြံဝင်းများ၊ လမ်းများ၊ ရေနုတ်မြောင်းများ၊ ခလောင် (khlong) တူးမြောင်းများနှင့် သဘာဝအနိမ့်ပိုင်းများမှတစ်ဆင့် စီးဆင်းသည်။ မိုးသည်းထန်ချိန်တွင် ပိတ်ဆို့နေသော သို့မဟုတ် အရွယ်မလုံလောက်သော ရေနုတ်စနစ်များ ပြည့်လျှံနိုင်သည်။ ရေနုတ်မြောင်းများထဲ အမှိုက်မပစ်ခြင်းနှင့် မလိုအပ်ဘဲ မြေဖို့ခြင်းကို ရှောင်ခြင်းက ကူညီနိုင်သော်လည်း ကိုယ်ပိုင်လုပ်ရပ်များဖြင့် ရေကြီးမှုပြဿနာတိုင်းကို မဖြေရှင်းနိုင်ပါ။ အမှိုက်စီမံခန့်ခွဲမှုတွင် အိမ်ထောင်စုအဆင့် ခွဲခြားခြင်း၊ သိမ်းဆည်းကောက်ယူခြင်း၊ ဒေသခံအပ်နှံရာနေရာများ၊ ပြန်လည်အသုံးချကွန်ရက်များ၊ မြေဆွေးပြုလုပ်ခြင်း၊ ပြန်သုံးခြင်းနှင့် စွန့်ပစ်ခြင်းတို့ ပါဝင်လေ့ရှိသည်။ အလေ့အထများသည် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းအလိုက် ကွဲပြားသည်။ စားကြွင်းစားကျန်၊ ထုပ်ပိုးပစ္စည်း၊ အိမ်သုံးအန္တရာယ်ရှိပစ္စည်းနှင့် အီလက်ထရွန်နစ်အမှိုက်တို့ကို မတူညီစွာ ကိုင်တွယ်ရန် လိုနိုင်သည်။ လေထုအရည်အသွေးကို ယာဉ်ကြော၊ ဖုန်မှုန့်၊ ချက်ပြုတ်မီးခိုး၊ ဆောက်လုပ်ရေး၊ စက်မှုလုပ်ငန်းနှင့် ရာသီအလိုက် စိုက်ပျိုးရေး သို့မဟုတ် မြေပြင်မီးရှို့မှုတို့က ထိခိုက်စေနိုင်သည်။ လမ်းမများ၊ လုပ်ငန်းများ၊ ဆောက်လုပ်ရေး၊ ပွဲတော်များ၊ မီးစက်များနှင့် အိမ်နီးချင်းများထံမှ ဆူညံသံ ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုပြဿနာများသည် အချိန်၊ လေတိုက်နှုန်းနှင့်ဦးတည်ချက်၊ အဆောက်အအုံပုံစံနှင့် ဒေသခံအလေ့အထများအပေါ် မူတည်သည်။ အများပြည်သူပိုင်နေရာ၊ မျှဝေသုံးနေရာနှင့် ကိုယ်ပိုင်နေရာတို့သည် မတူညီပါ။ လမ်းဘေးအစွန်း၊ တူးမြောင်းကမ်းဘေး၊ ဘုန်းကြီးကျောင်းဝင်း၊ ကျောင်းဝင်း၊ ဈေးလမ်းသွယ် သို့မဟုတ် လူထုဥယျာဉ်တို့တွင် အသုံးပြုသူနှင့် ထိန်းသိမ်းသူ မတူနိုင်သည်။ မျှဝေသုံးနေရာကို ပြောင်းလဲခြင်း၊ ပစ္စည်းချထားခြင်း၊ အပင်ခုတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဝင်ထွက်လမ်းပိတ်ခြင်းမပြုမီ မေးမြန်းပါ။ ဒေသခံပတ်ဝန်းကျင်သည် ကျန်းမာရေး၊ သွားလာလှုပ်ရှားနိုင်မှု၊ ကိုယ်ရေးလွတ်လပ်မှု၊ လူမှုဘဝနှင့် အိမ်ထောင်စုစရိတ်တို့အပေါ် သက်ရောက်သည်။ အရိပ်ပေးသည့်သစ်ပင်များ၊ လုံခြုံသောလမ်းလျှောက်လမ်းများ၊ သန့်ရှင်းသောရေ၊ အလုပ်လုပ်သည့် ရေနုတ်မြောင်းများ၊ အနီးနားဝန်ဆောင်မှုများနှင့် ဖော်ရွေသော လူမှုကွန်ရက်များက နေ့စဉ်ဘဝကို ပိုလွယ်ကူစေသည်။ အလင်းရောင်မလုံလောက်ခြင်း၊ ရေတင်ကျန်ခြင်း၊ ယာဉ်ကြောမလုံခြုံခြင်း၊ အမှိုက်နှင့် အပူလွန်ကဲခြင်းတို့က ရှောင်လွှဲနိုင်သော အန္တရာယ်များ ဖြစ်စေနိုင်သည်။ တိုးတက်မှုသည် ပုံမှန်အားဖြင့် စောင့်ကြည့်လေ့လာခြင်းနှင့် ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်ခြင်းမှ စတင်သည်။ တာဝန်ရှိသည့် ဒေသဆိုင်ရာရုံး၊ အဆောက်အအုံစီမံခန့်ခွဲမှု၊ အိမ်ရှင်၊ ကျောင်း၊ လူမှုအဖွဲ့ သို့မဟုတ် ရပ်ကွက်ခေါင်းဆောင်ကို ရှာဖွေသတ်မှတ်ပါ။ ပြဿနာကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြပြီး လက်တွေ့ကျသည့် အသေးစားလုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခု အဆိုပြုပါ။ ပိုင်ဆိုင်မှု၊ ဘတ်ဂျက်၊ ဦးစားပေးလိုအပ်ချက်များ၊ ရာသီဥတုနှင့် မျှဝေမြေအသုံးပြုစည်းမျဉ်းများကြောင့် တိုးတက်မှု ကန့်သတ်ခံရနိုင်သည်။