A convivencia (convivencia) significa vivir en común e adoita aludir á vida comunitaria pacífica e respectuosa. Require cooperación cotiá entre persoas de distintas idades, crenzas, linguas, orixes, capacidades e hábitos. As formas de organizar a vida familiar e doméstica en España son diversas. As persoas poden vivir soas, con parella, fillos, familiares, amizades ou persoas coas que comparten vivenda, e ningunha única fórmula define o que é un fogar axeitado. A vida en pisos fai que as normas compartidas teñan especial importancia. O ruído, o lixo, os animais de compañía, os ascensores, as entradas, as terrazas e o mantemento poden afectar a moitas persoas veciñas á vez. Os espazos públicos, como as prazas, as rúas, as praias, os parques e o transporte, son fundamentais para a vida social. Todas as persoas contribúen a que sigan sendo utilizables ao controlar os residuos, respectar os accesos e evitar perigos ou molestias innecesarias. Falar adoita ser a maneira máis sinxela de resolver un problema pequeno. Un saúdo cordial e unha petición concreta adoitan funcionar mellor que facer acusacións sobre o carácter ou a cultura dunha persoa. As normas comunitarias poden vir dunha comunidade de propietarios, dun concello, dun centro educativo, dun lugar de traballo ou dunha empresa de servizos. As prácticas varían segundo o lugar, polo que as persoas residentes deben consultar as normas que realmente se aplican na súa situación. España conta con minorías asentadas desde hai moito tempo, persoas que migran dentro do país ou desde outros países e persoas con identidades diversas. A inclusión consiste en permitir a igualdade de dignidade e participación, non en esixir que todo o mundo se volva socialmente igual. Os desacordos son normais nunha sociedade compartida. Para resolver conflitos, cómpre centrarse nos feitos, escoitar cada parte, deixar constancia dos acordos e recorrer á mediación ou a axuda formal cando falla o diálogo directo. Algúns problemas implican acoso, discriminación, ameazas ou violencia e non son simples desacordos. A seguridade é o primeiro, e a persoa afectada debe procurar a axuda adecuada de persoas de confianza ou profesionais.
Convivencia en España
A convivencia en España depende do respecto, da comunicación, de regras compartidas e do coidado dos espazos comúns. Abrangue a vida familiar, os edificios de vivendas, os barrios, os centros educativos, os lugares de traballo e os espazos públicos. Convivir ben non elimina as diferenzas: ofrece maneiras xustas de abordalas.
Tip
Contribúe á convivencia (convivencia) con accións pequenas e constantes: saúda as persoas, respecta as normas compartidas, coida os espazos comúns e expón os problemas axiña. Aborda os conflitos menores falando con calma e de forma directa, pero ante ameazas ou discriminación, prioriza a seguridade e pide axuda externa.