Filipina iku negara kepulauan, tegese negara sing dumadi saka akeh pulo. Alam ing kono kalebu garis pantai, terumbu karang, padang lamun, alas bakau, pantai, kali, tlaga, lahan tetanen, padang suket, lan alas gunung. Sebagean gedhe alam Filipina ana ing segara. Komunitas pesisir gumantung marang mancing, budidaya rumput laut, transportasi, pariwisata, lan pakaryan liyane sing ana gandhengane karo segara. Terumbu karang lan padang lamun dadi papan urip lan papan golek pangan kanggo maneka warna kewan segara. Alas bakau yaiku wit-witan lan grumbul sing tuwuh ing panggonan banyu asin lan banyu tawar ketemu. Alas bakau mbantu nyekel lemah, nyedhiyakake papan asuhan kanggo iwak, lan nyuda kekuwatan ombak lan rob amarga prahara. Pantai, dataran lumpur, lan tlatah pesisir liyane uga nyengkuyung urip manuk, kerang, lan kewan segara cilik. Alas ana wiwit saka dataran rendah nganti gunung. Alas mbantu nyimpen banyu, nyuda erosi lemah, njaga hawa supaya adhem, lan dadi papan urip satwa. Filipina dikenal nduweni keanekaragaman hayati sing dhuwur, kalebu akeh spesies sing mung ana ing negara kasebut utawa ing pulo tartamtu. Tembung kalikasan umum digunakake ing Filipino kanggo nyebut alam. Wong uga bisa nyebut likas-yaman, utawa sumber daya alam, kayata banyu, lemah, alas, iwak, mineral, lan energi saka proses alam. Alam digunakake kanthi maneka cara, kalebu tetanen, mancing, kehutanan, omah, transportasi, rekreasi, lan praktik budaya. Panggunaan bisa migunani yen ora ngluwihi kemampuan ekosistem kanggo pulih, nanging bisa ngrusak yen habitat rusak utawa sumber daya dijupuk kanthi cepet banget. Tekanan penting kalebu plastik lan polusi liyane, mancing ilegal utawa ngrusak, mbabat alas, pambangunan sing ora direncanakake kanthi becik, spesies invasif, lan owah-owahan cuaca. Lindhu, kegiatan gunung geni, banjir, longsor, kahanan garing, lan angin topan uga bisa mengaruhi wong lan tlatah alam. Perlindungan alam biasane nggabungake aturan nasional, tumindak pemerintah lokal, kawasan konservasi, gaweyan komunitas, pendhidhikan, lan prilaku tanggung jawab saka kulawarga lan usaha. Kawruh lokal wigati amarga kahanan beda banget antarane pulo, kutha, pesisir, lahan tetanen, lan komunitas dataran dhuwur. Langkah awal sing migunani yaiku mirsani siji tlatah alam ing sacedhake, sinau apa sing urip ing kono, ngenali tekanan utama, lan milih tumindak cilik kanggo nyuda karusakan. Njaga alam kanthi becik kalebu ora mbuwang uwuh sembarangan, ngajeni satwa, nggunakake banyu kanthi wicaksana, manut aturan akses lokal, lan nyengkuyung pemulihan utawa konservasi sing dipercaya komunitas.
Alam ing Filipina
Alam ing Filipina kawangun saka akeh pulo, segara anget, gunung, alas, kali, tlatah rawa, lan gunung geni aktif. Filipina nduweni keanekaragaman hayati sugih, kalebu tetuwuhan lan kewan sing ora ditemokake ing papan liya. Alam nyengkuyung panganan, banyu, panguripan, perlindungan saka prahara, lan urip saben dina, nanging rentan marang polusi, ilang utawa rusake habitat, panggunaan sing kakehan, lan bebaya iklim.
Tip
Anggepen alam ing Filipina minangka sistem urip sing nyengkuyung panguripan, ora mung pemandangan. Wiwitia saka pesisir, kali, alas, lahan tetanen, utawa ruang ijo kutha sing paling cedhak, banjur delengen paedah apa sing ditampa wong lan tekanan apa sing katon. Pilihan cilik luwih migunani yen nglindhungi habitat lan cocog karo kabutuhan komunitas lokal.