په پاکستان کې ژبې

په پاکستان کې ډېرې ژبې شته، او د ژبې کارونه ډېری وخت د کور، ښوونځي، کار، حکومت او رسنیو ترمنځ بدلېږي. یو کس ښايي په څو ژبو پوه شي، خو ټولې یې ونه لوستلای یا ونه لیکلای شي. اردو ملي ژبه ده او د ولایتونو ترمنځ د اړیکو لپاره په پراخه کچه کارېږي. دا په زده‌کړو، عامه ژوند، ټلوېزیون، ورځپاڼو او ورځنیو خبرو کې هم مهمه ژبه ده. انګلیسي په پاکستان کې رسمي او مسلکي رول لري. په لوړو زده‌کړو، قانون، اداره، طب، سوداګرۍ، ساینس او رسمي اسنادو کې ډېره کارېږي. سیمه‌ییزې ژبې ځایي تاریخ، کورنی هویت، شعر، موسیقي او ټولنیز ژوند لېږدوي. مهمې بېلګې یې پنجابي، سندهي، پښتو، بلوڅي، براهوۍ، سرایکي، هندکو، کشمیري او شینا دي. پنجابي په پنجاب، سندهي په سند او پښتو د خیبر پښتونخوا په ډېرو برخو او نږدې سیمو کې په پراخه کچه ویل کېږي. بلوڅي او براهوۍ په بلوچستان کې مهمې دي، په داسې حال کې چې نورې سیمه‌ییزې ژبې په شمالي او لوېدیځو ټولنو کې کارېږي. په کور کې ویل کېدونکې ژبه ښايي په ښوونځي کې د کارېدونکې ژبې په څېر نه وي. دا توپیر د لوستلو، پر ځان باور، د ازموینې پر پایلو او له ښوونکو سره پر اړیکو اغېز کولای شي. ډېر پاکستانیان د ژبو ترمنځ بدلون کاروي او په یوه خبرو کې له اردو، انګلیسي او سیمه‌ییزې ژبې څخه بلې ته اوړي. دا د څوژبي ژوند یوه عادي برخه ده، نه د کمزورې ژبنۍ وړتیا نښه. د اردو زده‌کړه په ټول پاکستان کې د اړیکو لپاره مرسته کولای شي، په داسې حال کې چې انګلیسي ښايي په رسمي زده‌کړو او مسلکي کار کې لارې پرانیزي. سیمه‌ییزه ژبه کورنۍ اړیکې، ځایي ګډون او کلتوري پوهاوی پیاوړی کولای شي. زده‌کوونکی دې د ژبې تر ټاکلو مخکې روښانه موخه وټاکي. ګټور لومړني ګامونه د ورځنیو جملو زده‌کړه، هره ورځ اورېدل، د ساده متنونو لوستل او له حوصله‌ناکو ویونکو سره تمرین کول دي.