په پاکستان کې د کار بازار

په پاکستان کې د کار بازار کارکوونکي، کارورکوونکي، پېرودونکي، د ګومارنې استازي، روزنیزې ادارې، کورنۍ او دولتي ادارې سره نښلوي. دا یو واحد ځای نه دی؛ بلکې د سیمه‌ییزو، ملي او کله ناکله نړیوالو کاري فرصتونو یوه شبکه ده. مهمې برخې یې کرنه، مالداري، تولید، رغونه، سوداګري، ترانسپورت، ښوونه، روغتیا، مالیه، ټکنالوژي، کورنی کار او نور خدمتونه دي. د دې برخو توازن د ښارونو، کلیو، ولایتونو او اقتصادي سیمو ترمنځ توپیر لري. رسمي کار معمولاً روښانه کارورکوونکي، اسناد، منظم نظامونه او ټاکلې کړنلارې لري. غیررسمي کار ښايي د شخصي اړیکو، ورځنۍ مزدورۍ، کورني کاروبار، فرعي قرارداد یا کوچني خپلواک کار له لارې برابر شي او عاید یې لږ د وړاندوینې وړ وي. خلک د بېلابېلو سرچینو سره بازار ته ننوځي، لکه زده‌کړه، تخنیکي مهارتونه، ځمکه، وسایل، پیسې، کورنۍ اړیکې، د ژبې وړتیا، د تګ راتګ ازادي یا انټرنېټ ته لاسرسی. دا توپیرونه پر دې اغېز کوي چې کوم فرصتونه ورته پرانیستي دي. غوښتنه هغه وخت بدلېږي چې پېرودونکي خپل پېر بدل کړي، کاروبارونه پراخ یا وتړل شي، د حاصلاتو موسمونه پیل یا پای ته ورسېږي، ټکنالوژي دندې بدلې کړي یا خلک د سیمو ترمنځ کډه وکړي. یو مهارت چې په یوه ځای کې ګټور وي، ښايي په بل ځای کې لږ ګټور وي. ښځې، ځوانان، معلولیت لرونکي کسان، کلیوال کارکوونکي، کډوال او د محدودې زده‌کړې لرونکي کارکوونکي ښايي له اضافي خنډونو سره مخ شي. په دغو کې د تګ راتګ محدودیت، ناامنه کاري ځایونه، تبعیض، د اړیکو نشتوالی یا مناسبې روزنې ته نه لاسرسی شاملېدای شي. د کار بازار د تخصص، شاګردۍ، غوره وسایلو، ډیجیټلي کار، د کاروبار جوړولو، کډوالۍ او د روزنې او کارورکوونکو ترمنځ د اړیکو له لارې فرصتونه برابروي. محدودیتونه یې د چنې وهلو کم واک، بې‌ثباته عاید، د مهارتونو نه‌سمون او نابرابر لاسرسی دي. د بازار د پوهېدو یوه عملي لاره دا ده چې واقعي کاري ځایونه وڅارئ، وپوښتئ چې پېرودونکي د څه لپاره پیسې ورکوي، څو دندې سره پرتله کړئ او وګورئ چې کارورکوونکي کوم مهارتونه بیا بیا غواړي. دا د یوه کس پر ژمنه له تکیې کولو څخه ښه لارښوونه برابروي.