قانون کار در پاکستان

قانون کار در پاکستان بر کاری حاکم است که برای کارفرما در کارخانه، مغازه، دفتر، مزرعه یا محل کار دیگری انجام می‌شود. برخی مقررات فدرال‌اند، در حالی که بسیاری از مقررات مهم محل کار را استان‌ها وضع یا اجرا می‌کنند. رابطهٔ کاری ممکن است با قرارداد کتبی، نامهٔ انتصاب، سوابق دستمزد، مقررات محل کار یا نحوهٔ واقعی انجام کار نشان داده شود. سابقهٔ کتبی مفید است، زیرا می‌تواند شغل، دستمزد، ساعات کار، دورهٔ آزمایشی، مرخصی و شرایط اعلام قبلی را مشخص کند. به‌طور کلی از کارگران انتظار می‌رود کار توافق‌شده را انجام دهند، از دستورهای قانونی پیروی کنند، از دارایی محل کار محافظت کنند و مقررات ایمنی را رعایت کنند. به‌طور کلی از کارفرمایان انتظار می‌رود دستمزد توافق‌شده را بپردازند، محل کاری نسبتاً ایمن فراهم کنند، به حقوق قانونی احترام بگذارند و سوابق کاری لازم را نگه دارند. حمایت‌های مهم می‌توانند به حداقل دستمزد، پرداخت دستمزد، ساعات کار، استراحت، تعطیلات، مرخصی، کارگران جوان، کارگران زن و ایمنی شغلی مربوط باشند. مقررات دقیق ممکن است به استان، بخش کاری و شمول محل کار در قانون ویژه‌ای بستگی داشته باشد. مقررات روابط صنعتی به اتحادیه‌های کارگری، چانه‌زنی جمعی، اعتصاب، تعطیلی محل کار از سوی کارفرما و اختلاف‌های میان کارگران و کارفرمایان می‌پردازند. در پاکستان، بسته به نوع اختلاف، اداره‌های کار، دادگاه‌های کار، نهادهای روابط صنعتی و مراجع رسمی دیگر ممکن است نقش‌های متفاوتی داشته باشند. حمایت اجتماعی ممکن است نهادهایی مانند «سازمان مزایای سالمندی کارکنان» (Employees' Old-Age Benefits Institution)، سازمان‌های تأمین اجتماعی کارکنان استانی و نظام‌های جبران خسارت آسیب‌های محل کار را در بر بگیرد. پوشش برای همهٔ افراد خودکار نیست و کارگران غیررسمی ممکن است در عمل از حمایت کمتری برخوردار باشند. کارفرما ممکن است کارگری را تنبیه یا اخراج کند، اما روند و راه‌حل‌های در دسترس به قرارداد، مقررات محل کار، دلیل پایان کار و قانون مربوط بستگی دارند. کارگر نباید بدون بررسی مدارک و مرجع صالح فرض کند که اخراج قانونی یا غیرقانونی بوده است. گام نخست معمول در مسئلهٔ کار، گردآوری نامهٔ انتصاب، مدارک هویتی، شواهد دستمزد، سوابق حضور و غیاب، پیام‌ها، مدارک پزشکی و نام شاهدان است. سپس کارگر می‌تواند از ادارهٔ کار مربوط، اتحادیه، خدمات کمک حقوقی یا وکیل واجد صلاحیت راهنمایی بخواهد و نسخه‌ای از هر شکایت و پاسخ را نگه دارد.