پاڪستان ۾ پيشيون

پاڪستان ۾ پيشو يا ڌنڌو اهڙو ڪم آهي جنهن ۾ مخصوص ڄاڻ، مهارتون، اوزار ۽ ذميواريون استعمال ٿين ٿيون. مقامي لفظن ۾ پيشو يا ڌنڌو لاءِ pesha ۽ عملي مهارت لاءِ hunar شامل آهن. ڪجهه پيشن ۾ اسڪول، ڪاليج، يونيورسٽي، امتحان يا پيشه ورانه تربيت وسيلي داخلا ملندي آهي. مثال طور ڪيترن طبي، قانوني، تدريسي، انجنيئرنگ، حسابداري ۽ فني ڪمن لاءِ ائين ٿيندو آهي. ٻيا پيشا ustad-shagird وسيلي سکيا ويندا آهن، يعني استاد يا ڪاريگر ڪنهن شاگرد کي تربيت ڏيندو آهي. هي رستو هنر، مرمت، سلائي، رڌ پچاءُ، تعمير، حسن جي ڪم، گاڏين جي سار سنڀال ۽ ٻين عملي ڌنڌن ۾ عام آهي. ماڻهو هاري، دڪاندار، ڊرائيور، وڪرو ڪندڙ، گهريلو ڪم ڪندڙ، ڪارخاني جا ڪم ڪندڙ، دفتري مددگار، آزاد ڪم ڪندڙ، فنڪار، ٽيڪنيشن ۽ ننڍن ڪاروبارن جا مالڪ پڻ هوندا آهن. هڪ ماڻهو سال دوران ڪيترائي ڌنڌا گڏ ڪري سگهي ٿو. نوڪريءَ جو عنوان هميشه اصل ڪم نٿو ڏيکاري. اسسٽنٽ، ٽيڪنيشن يا مئنيجر سڏجندڙ ٻن ماڻهن جا ڪم، اختيار، اجرت جا طريقا ۽ تربيت جون ضرورتون بلڪل مختلف ٿي سگهن ٿيون. ضابطي هيٺ پيشن ۾ آزاديءَ سان ڪم ڪرڻ کان اڳ مڃيل تعليم، رجسٽريشن، نگراني يا ٻي اجازت گهربل ٿي سگهي ٿي. گهرجون پيشي ۽ هنڌ موجب بدلجي سگهن ٿيون، تنهنڪري اميدوارن کي ڪنهن عنوان تي ڀاڙڻ کان اڳ لاڳاپيل اداري کان تصديق ڪرڻ گهرجي. ڪيريئر جي چونڊ ۾ موقعا ۽ حدون آهن. تعليم پيشه ورانه رستا کولي سگهي ٿي، شاگردي جلد آمدني ڪمائڻ جي مهارت ٺاهي سگهي ٿي ۽ خود روزگاري آزادي ڏئي سگهي ٿي، پر هر رستي لاءِ وقت، پئسا، پابندي، حفاظت ۽ گهرج جي حقيقت پسندانه ڄاڻ گهربل آهي. هڪ سٺو پهريون قدم اهو آهي ته ڪم کي چٽيءَ طرح بيان ڪيو، گهربل مهارتون سڃاڻيون، ڀروسي جوڳو سکيا وارو رستو ڳوليو ۽ قابليت جو ثبوت ٺاهيو. نمونو، سرٽيفڪيٽ، حوالو يا مڪمل ڪيل ڪم ملازمت ڏيندڙ يا گراهڪ لاءِ مهارت کي پرکڻ آسان بڻائي سگهي ٿو.