پاڪستان ۾ واقفڪار

واقفڪار اهو ماڻهو آهي، جنهن کي توهان ٿورو ڄاڻو ٿا پر اڃا ويجهو دوست نٿا سمجهو. اردوءَ ۾ جان پہچان جو مطلب واقفيت يا سڃاڻپ آهي، جڏهن ته تعارف ڪنهن سان ملائڻ يا سندس سڃاڻپ ٿيڻ جي عمل کي چئي سگهجي ٿو. واقفڪار مائٽن، برادريءَ جي نيٽ ورڪن، اسڪولن، يونيورسٽين، ڪم وارين جاين، بازارن، راندين، مذهبي برادرين، پاڙيسرين يا ڊجيٽل گروپن وسيلي ملي سگهن ٿا. ڪجهه ماحول ۾ خاندان جي معرفت ٿيل تعارف سان وڌيڪ اعتماد ملي سگهي ٿو، جڏهن ته ٻيا ماڻهو پاڻ رابطا ٺاهين ٿا. مسلمانن ۾ سلام يا السلام عليڪم جهڙو سلام عام آهي، جڏهن ته پاڪستان جون ٻيون برادريون پنهنجي مذهب ۽ ٻوليءَ موجب سلام جا لفظ استعمال ڪن ٿيون. گهڻن ماحولن ۾ احترام سان سلام ڪرڻ، نالو ٻڌائڻ ۽ مختصر طور ٻڌائڻ ته توهان ڪنهن کي ڪيئن سڃاڻو ٿا، ڪارائتو آهي. سماجي ملاقاتن ۾ چانهه، کاڌو ۽ مهمان نوازي شامل ٿي سگهي ٿي. ننڍڙي آڇ شائستگيءَ سان قبول ڪرڻ يا پنهنجي پابندي نرميءَ سان ٻڌائڻ سان غلط فهمي کان بچي سگهجي ٿو. ماڻهو اڪثر پڙهائي، ڪم، شهر، گڏيل واقفڪارن يا برادريءَ جي تقريبن جهڙن محفوظ موضوعن سان ڳالهه شروع ڪن ٿا. شادي، آمدني، مذهب يا خاندان بابت ذاتي سوال جلد پڇيا وڃن ته به جواب ڏيڻ توهان لاءِ ضروري ناهي. عوامي ماحول ۾ رويو ويجهن دوستن جي ڀيٽ ۾ وڌيڪ رسمي ٿي سگهي ٿو، خاص ڪري جنس، عمر، ڪم واري جاءِ يا خانداني لاڳاپن جي حدن ۾. ڪجهه ماڻهو اڪيلي ملاقات کان اڳ گروهي ملاقات يا ڀروسي واري رابطي وسيلي تعارف کي پسند ڪن ٿا. واقفڪار دوست، پيشاور رابطو، پاڙي ۾ مددگار يا رڳو شائسته ڄاڻ سڃاڻ بڻجي سگهي ٿو. اعتماد دٻاءَ يا تڪڙن واعدن بدران وقت سان گڏ بار بار احترام ڀريي رويي وسيلي وڌڻ گهرجي. مکيه خطرا گلا، ناپسنديده رابطو، فراڊ، سماجي دٻاءُ ۽ نيت بابت مونجهارو آهن. شروع ۾ ذاتي ڄاڻ محدود رکو، اهم دعوائن جي پڪ ڪريو، ۽ صاف ٻڌايو ته توهان ڪڏهن ڳالهه ٻولهه يا ملاقات ختم ڪرڻ چاهيو ٿا.