วัฒนธรรมในลาว

ชีวิตทางวัฒนธรรมในลาวแตกต่างกันไปตามภูมิภาค ชุมชนชาติพันธุ์ บริบททางศาสนา และรุ่นคน ประชากรประมาณ 40% มีภาษาแม่ที่ไม่ใช่ภาษาลาว ดังนั้นภาษาลาวจึงมักเชื่อมภาษาที่ใช้ในบ้านเข้ากับการศึกษา บริการสาธารณะ และการมีส่วนร่วมในวงกว้าง อักษรลาว (Lao script) ใช้ในการบริหารราชการระดับชาติ การออกกฎหมาย และการศึกษาสาธารณะ ความทรงจำทางประวัติศาสตร์เป็นรากฐานอีกประการหนึ่ง อาณาจักรล้านช้าง (Lan Xang) เชื่อมโยงพื้นที่ส่วนใหญ่ของลาวในปัจจุบันเข้าด้วยกันทางการเมืองและวัฒนธรรมเป็นเวลาหลายศตวรรษ การปกครองแบบอาณานิคมของฝรั่งเศส สงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง สงครามเวียดนาม และการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (Lao People's Democratic Republic) ในปี 1975 ยังคงมีอิทธิพลต่อประวัติศาสตร์สาธารณะและอัตลักษณ์ของชาติ ศาสนาและการปฏิบัติที่สืบทอดกันมามักทับซ้อนกัน สำมะโนประชากรปี 2015 บันทึกว่าประชากร 64.7% นับถือศาสนาพุทธ 1.7% นับถือศาสนาคริสต์ และ 31.4% รายงานว่าไม่มีศาสนา ซึ่งเป็นหมวดหมู่ที่รวมความเชื่อเรื่องผีด้วย วัดพุทธ (wat) ซึ่งเป็นคำภาษาลาวสำหรับวัดพุทธ สนับสนุนการทำบุญ พิธีกรรมทางศาสนา และชีวิตของคณะสงฆ์ การปฏิบัติทางศาสนาได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย แต่อาจยังอยู่ภายใต้การจดทะเบียน การอนุมัติ และการควบคุมทางปกครองในระดับท้องถิ่น ศิลปะครอบคลุมสิ่งทอและงานหัตถกรรมแบบดั้งเดิม ดนตรีแคน (Khaen music) ลำวงลาว (Lamvonglao) วรรณกรรม ภาพยนตร์ ศิลปะการแสดง สถาปัตยกรรม การออกแบบ การถ่ายภาพ และศิลปะดิจิทัล กิจกรรมทางวัฒนธรรมเกิดขึ้นผ่านหน่วยงานของรัฐ สถาบันเฉพาะทาง สมาคม พื้นที่ของภาคเอกชนและภาคประชาสังคม ครอบครัว และชุมชน สถาปัตยกรรมของหลวงพระบางมีความสำคัญเป็นพิเศษในท้องถิ่น ขนบธรรมเนียมเชื่อมโยงครัวเรือนและชุมชนเข้ากับชีวิตทางศาสนาและอัตลักษณ์ระดับภูมิภาค เทศกาลบุญ (Boun) มักจัดตามปฏิทินพุทธศาสนาและวัฏจักรการทำนา พิธีกรรมของครัวเรือนและชุมชนอาจใช้กำหนดเหตุการณ์ต่าง ๆ เช่น การเกิด การแต่งงาน การเจ็บป่วย การฟื้นตัว และการเสียชีวิต ขณะที่ดนตรี การฟ้อนรำ เครื่องเซ่นอาหาร สิ่งทอ และประเพณีมุขปาฐะยังคงเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันและพิธีกรรม ชีวิตทางสังคมจัดระเบียบส่วนหนึ่งผ่านหมู่บ้าน (ban) และการบริหารท้องถิ่น ไม่มีระบบระดับชาติระบบเดียวที่ประสานการสนับสนุนตลอดทุกช่วงชีวิต ครอบครัว หมู่บ้าน โรงเรียน ศูนย์สุขภาพ สำนักงานของรัฐ โครงการคุ้มครองทางสังคม และองค์กรชุมชนหรือองค์กรด้านมนุษยธรรมต่างมีบทบาทแตกต่างกัน การเข้าถึงบริการอาจเปลี่ยนแปลงตามอายุ เอกสาร สถานที่ ภาษา เพศสภาพ ความพิการ รายได้ครัวเรือน และสถานะการย้ายถิ่น ดังนั้นสิทธิตามรัฐธรรมนูญและความคาดหวังในท้องถิ่นจึงดำเนินควบคู่กับบรรทัดฐานทางสังคม ความสงบเรียบร้อยของสาธารณะ และความรับผิดชอบต่อชุมชน