Hevaltiyê li Îraqê dikare li dibistan, zanîngeh, kar, tax, bi rêya xizm an di çalakiyên civakê de dest pê bike. Serpêhatiyên hevpar ên dubare bi gelemperî naskirinê diguherînin baweriyê. Peyvên erebî wek sadiq û sahib dikarin heval an hevçûnî binav bikin; wate bi herêm û çarçoveyê diguhere. Zimanê kurdî û zimanên din ên Îraqê jî peyvên xwe yên rojane ji bo hevaltiyê hene. Hevalên nêz dikarin serdana malan bikin, xwarin parve bikin, nûçeyên xweş pîroz bikin û di nexweşî, xemgînî an tengasiyên pratîkî de alîkariyê bidin. Piştgirî dikare hestyarî, civakî an madî be. Dilsozî û veşartîparêzî bi gelemperî hêja tên dîtin. Parastina çîrokeke kesane wek raz û piştgiriya hevalekî di dijwariyê de dibe ku ji peyamên casual ên pir caran girîngtir be. Hin hevaltiyên bi eşkere hestên xwe nîşan didin, hinên din bêdengtir in. Dibe ku hevaltiya di navbera kesên heman zayendê de li ber çavan taybetî nêz xuya bike, bêyî ku ev tê wateya evînê. Carinan heval hev nêzî xizm, kar, xizmet an derfetan dikin. Ev nasandin girîng in, lê divê ji tu hevalî neyê xwestin ku encamekê garantî bike. Dema hêvî nezelal be pere dikare hevaltiyê teng bike. Diyariyê, lêçûnên hevpar û deyn divê bi zelalî ji hev bên cudakirin, nemaze dema mîqdar ji yek ji wan re girîng be. Di hevaltiyeke xurt de kes dikare bi rêz red bike û piştî şaşiyekê têkiliyê tamîr bike. Kontrol, şermandin, tehdîd an binpêkirina dubare ya sînoran nîşanên dilsoziya tendurist nînin.
Hevaltiyê li Îraqê
Hevaltiyê li Îraqê bi gelemperî bi wextê hevpar, dilsoziyê, mêvandarî û piştgiriya pratîkî mezin dibe. Heval dikarin bi malbat û jiyana rojane ya hev ve nêz bibin. Her hevaltiyek cuda ye û lênêrîn divê her tim razîbûn, nepenîtî û sînorên rastgo qebûl bike.
Şîret
Ji bo avakirina hevaltiyê li Îraqê di demên asayî de li wir be û di dijwariyan de pêbawer bimîne. Berî tevgerê bipirse çi cure piştgiriyê tê xwestin. Bi nîqaşkirina zelal a pere, nepenîtî û sozên demê hevaltiyê biparêze.