انتخابات در عراق

انتخابات یکی از راه‌های اصلی انتخاب نمایندگان سیاسی به دست شهروندان عراق است. انتخابات مستقیماً درباره همه مناصب عمومی تصمیم نمی‌گیرد، زیرا پارلمان و دیگر نهادهای منتخب نیز بعداً درباره رهبری و تشکیل دولت تصمیم می‌گیرند. مهم‌ترین رأی‌گیری سراسری برای انتخاب اعضای مجلس نمایندگان است. اعضای آن قوانین فدرال را تصویب می‌کنند، بر قوه مجریه نظارت دارند و در تعیین اینکه کدام ائتلاف سیاسی می‌تواند از دولت فدرال پشتیبانی کند نقش دارند. عراق در سطوحی پایین‌تر از سطح فدرال نیز انتخابات برگزار می‌کند. این انتخابات ممکن است نهادهای استان‌ها را دربر بگیرد؛ در همین حال، اقلیم کردستان بر اساس چارچوب مربوط، انتخابات پارلمان و نهادهای خود را برگزار می‌کند. عراق نظام انتخاباتی چندحزبی دارد. احزاب، ائتلاف‌ها، فهرست‌ها و نامزدهای مستقل ممکن است رقابت کنند، اما شکل دقیق حوزه‌های انتخابیه و روش تبدیل رأی به کرسی می‌تواند در انتخابات مختلف تغییر کند. نهاد مدیریت انتخابات اداره بخش‌های اصلی روند را بر عهده دارد؛ از جمله ترتیبات مربوط به رأی‌دهندگان، نامزدی‌ها، رأی‌گیری، شمارش و اعلام نتایج. دادگاه‌ها یا نهادهای تعیین‌شده، اختلافات انتخاباتی را در حدود اختیارات قانونی خود رسیدگی می‌کنند. پیش از رأی‌دادن، شهروند واجد شرایط معمولاً باید اطلاعات رأی‌دهنده خود را تأیید کند و از روند تأیید هویت و رأی‌گیری مصوب پیروی کند. دستورالعمل رسمی همان انتخابات اهمیت دارد، زیرا روش‌های ثبت‌نام، مدارک و محل‌های رأی‌گیری دائمی نیستند. در محل رأی‌گیری، مسئولان واجد شرایط بودن را بررسی می‌کنند، برگه رأی مناسب یا دسترسی به رأی‌گیری را در اختیار رأی‌دهنده می‌گذارند و روندی منظم را حفظ می‌کنند. رأی‌دهنده انتخابی خصوصی می‌کند، دستورالعمل برگه را دنبال می‌کند و بدون نشان دادن یا فروختن انتخاب خود به دیگری رأی می‌دهد. پیش از اختصاص کرسی‌ها و نهایی شدن نتایج، آرا طبق قواعد مربوط شمارش و تجمیع می‌شوند. ناظران، نمایندگان احزاب، شکایت‌ها، سازوکارهای بازشماری و رسیدگی قضایی می‌توانند به اعتماد کمک کنند، اما همه خطرهای خطا، فشار، تقلب یا بی‌اعتمادی را از میان نمی‌برند. انتخابات فرصت‌هایی برای نمایندگی، تغییر مسالمت‌آمیز و پاسخ‌گویی ایجاد می‌کنند. محدودیت‌های آن شامل انتخاب‌های ضعیف در سیاست‌گذاری، حامی‌پروری، ارعاب، اطلاعات نادرست، اعتماد پایین و این واقعیت است که رأی‌دادن به‌تنهایی حکمرانی کارآمد را تضمین نمی‌کند.