رسانه‌ها در ایران

تلویزیون و رادیو همچنان از منابع مهم خبر، سرگرمی، ورزش، آموزش و برنامه‌های مذهبی در ایران هستند. پخش برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی دولتی نقشی محوری در نظام رسانه‌ای داخلی دارد. روزنامه‌های چاپی و اینترنتی دیدگاه‌های سیاسی، فرهنگی و حرفه‌ای گوناگونی را در چارچوب‌های مجاز بازتاب می‌دهند. شرایط انتشار ممکن است تغییر کند و استقلال تحریریه با مقررات محدود است. رسانه‌های فارسی‌زبان خارج از ایران نیز فعالیت می‌کنند و از راه شبکه‌های ماهواره‌ای یا کانال‌های اینترنتی به مخاطبان می‌رسند. هدف‌ها، منابع مالی و انتخاب‌های تحریریه آن‌ها متفاوت است؛ بنابراین نباید آن‌ها را بازتاب یک دیدگاه واحد دانست. خدمات پیام‌رسانی و شبکه‌های اجتماعی کانال‌های مهم خبررسانی و گفت‌وگوی عمومی هستند. شایعه، تصویرهای ویرایش‌شده، ویدئوهای قدیمی، تبلیغات و ادعاهای ناشناس نیز در آن‌ها بسیار سریع پخش می‌شوند. دسترسی به بعضی وب‌سایت‌ها یا سکوها ممکن است محدود یا ناپایدار باشد. کیفیت اتصال نیز ممکن است بر اساس ارائه‌دهنده، موقعیت و رویدادهای گسترده‌تر متفاوت باشد. سرگرمی شامل فیلم‌های ایرانی، مجموعه‌های تلویزیونی، موسیقی، پادکست‌ها، کتاب‌ها و ویدئوهای اینترنتی است. آثار منتشرشده برای عموم در چارچوب کنترل‌های فرهنگی و قانونی عرضه می‌شوند. تاریخ‌های فارسی ممکن است از گاه‌شماری هجری خورشیدی استفاده کنند، درحالی‌که رسانه‌های بین‌المللی اغلب از گاه‌شماری میلادی بهره می‌برند. اشتباه‌گرفتن این گاه‌شماری‌ها می‌تواند باعث شود گزارشی قدیمی تازه به نظر برسد. سواد رسانه‌ای یعنی بررسی اینکه یک ادعا را چه کسی تولید کرده، چه زمانی ساخته شده، چه شواهدی دارد و آیا گزارش‌های مستقل با آن همخوان‌اند. محتوای برانگیزاننده احساسات پیش از بازنشر، احتیاط بیشتری می‌طلبد.