ايران جون ٻوليون

فارسي، جنهن کي عام طور Farsi چيو وڃي ٿو، ايران ۾ قومي انتظاميه، گهڻي تعليم ۽ عوامي رابطي جو مکيه ٻولي آهي. تنهن ڪري اسڪول، ڪم، دستاويزن ۽ روزمره خودمختياري لاءِ فارسي سکڻ خاص طور ڪارائتو آهي. ايران گهڻ ٻوليائي ملڪ آهي. وڏيون ۽ ننڍيون برادريون آذربائيجاني ترڪي، ڪرديءَ جي مختلف صورتن، عربي، لوري، گيلڪي، مازندراني، بلوچي، ترڪمني، آرمينيائي، آشوري ۽ ٻين ٻولين جو استعمال ڪن ٿيون. ڪو شخص گهر ۾ هڪ ٻولي، اسڪول يا ڪم تي فارسي، ۽ پاڙيسرين يا مائٽن سان ٻي ٻولي ڳالهائي سگهي ٿو. ٻوليءَ جي سڃاڻپ ۽ حقيقي صلاحيت هميشه هڪجهڙيون ناهن. ڳالهائجندڙ فارسي ۽ رسمي لکيل فارسيءَ ۾ لفظن، اچار ۽ جملي جي انداز جو فرق آهي. نون سکندڙن کي روزمره گفتگو گهرجي، پر سرڪاري پيغام پڙهڻ لاءِ لکيل صورت سان به واقفيت ضروري آهي. فارسي عربي رسم الخط سان لاڳاپيل ساڄي کان کاٻي پاسي لکجندڙ رسم الخط استعمال ڪري ٿي، جنهن جا ڪجهه اکر خاص فارسيءَ لاءِ آهن. ننڍا سُر اڪثر لکيا ناهن ويندا، تنهنڪري لفظن ۽ بار بار ڏسڻ سان پڙهڻ بهتر ٿئي ٿو. علائقائي ٻوليون خانداني زندگي، ثقافت، اعتماد ۽ مقامي وابستگي لاءِ اهم آهن. انهن جون لکيل روايتون، تدريس جا وسيلا ۽ رسمي ادارن ۾ استعمال مختلف ٿين ٿا. پرڏيهي ٻوليون اسڪولن، يونيورسٽين، نجي ادارن، استادن، ميڊيا ۽ پاڻ پڙهڻ وسيلي سکيون وڃن ٿيون. انگريزي سکڻ جي عام چونڊ آهي، پر تدريس جو معيار ۽ حقيقي گفتگو جا موقعا مختلف ٿين ٿا. ٻوليءَ جي سکيا تڏهن بهتر ٿئي ٿي جڏهن پڙهائيءَ سان گڏ بامعنيٰ استعمال به هجي. ٻڌڻ، ڳالهائڻ، پڙهڻ ۽ لکڻ جي الڳ مشق ڪرڻ گهرجي، ڇاڪاڻ ته هڪ مهارت ۾ ترقي سان ٻيون مهارتون پاڻمرادو نٿيون وڌن.