فارسی، که معمولاً فارسی نام بَبرن، ملی اداره‌ئون، بیشتر آموزش و ایران عمومی گپ‌زَئِنِ اصلی زَوونیه. واسه‌همین فارسی یادگرتن مدرسه، کار، مدرکون و روزمره مستقل زندگیِ واسی مخصوصاً فایده‌یه. ایران چند زَوونی‌یه. بزرگ و کوچیک جامعه‌ئون آذری ترکی، جوراجور کردی، عربی، لری، گیلکی، مازندرانی، بلوچی، ترکمنی، ارمنی، آشوری و دگه زَوونون کار بَبرن. آدم شاید خونه‌یا یه زَوون، مدرسه یا کار‌یا دله فارسی و همسایه یا خویشاوندونِ قدری دگه زَوون کار بَبره. زَوونی هویت و راست‌راستی بلدبودن همیشه یکی نَبن. گفته فارسی و رسمی نِوِشته فارسی واژه، تلفظ و جمله‌سازی‌یا سر فرق دارن. تازه‌کار روزمره گپ لازم دارنه، ولی رسمی پیغامون خوندن نِوِشته شکل آشنایی بخایه. فارسی، راست به چپ عربی‌خطِ وابسته‌یه و چند حرف فارسی‌یا واسی ویژه داره. کوتاه واکه‌ئون اغلب نِوِشته نَبن، واسه‌همین واژه‌ئون یادگرتن و چندباره دیدن خوندن ره بهتر کانن. منطقهای زَوونون خونواده زندگی، فرهنگ، اعتماد و محلی وابستگی‌یا واسی مهم‌ان. اونا نِوِشته رسم، آموزشی وسیله و رسمی نهادون‌یا کاربَرد فرق کانه. خارجی زَوونون مدرسه، دانشگاه، خصوصی موسسه، آموزگار، رسانه و خودآموزش‌یا قدری یاد بَگیرن. انگلیسی رایج انتخاب بَبه، ولی آموزشی کیفیت و واقعی گپ‌زَئِن فرصت فرق کانن. زَوون یادگرتن وخت بهتر بَبه که درس معنی‌دار کاربَردِ قدری جفت بَبه. گوش‌دادن، گپ‌زَئِن، خوندن و نِوِشتن ره جداجدا تمرین بَکون، چون یه مهارت‌یا پیشرفت خودبه‌خود دگه مهارتونِ پیشرفت جور نَکانه.
ایرانِ دله زَوونون
ایرانِ زَوونون، فارسی ره به عنوان اصلی رسمی و آموزشی زَوون و خیلی منطقهای و جامعه‌گی زَوونون ره شامل کانن. آذری ترکی، جوراجور کردی، عربی، لری، گیلکی، مازندرانی، بلوچی، ترکمنی، ارمنی، آشوری و دگه زَوونون ایرانِ زَوونی زندگی‌یا بخشی‌ان. زَوون کاربَرد منطقه، خونواده، مدرسه و کارِ جا تغییر بَکانه.
Tip
ایرانِ دله روزمره زندگی ره اداره کَردن لازم بَبه، اول پایه‌ای گفته فارسی یاد بگیر، بعد فرمون و پیغامونِ واسی خوندن و نِوِشتن اضافه بَکون. مردم ره بپرس شهر، خونواده، مدرسه یا محل‌کار‌یا دله راست‌راستی کدوم زَوونون کار بَبرن. منطقه‌ئونِ زَوون ره زنده جامعه‌گی زَوون حساب بَکون، ملی اداره‌ئون دله فارسیِ جایگزین مَکون.