خوراک در ایران

برنج و نان از خوراک‌های اصلی ایران هستند. نان‌های رایج، گونه‌های تختی هستند که در نانوایی‌های محله پخته می‌شوند؛ برنجی که با دقت پخته شده نیز اغلب در وعده‌های خانوادگی و جشن‌ها سرو می‌شود. چلو برنج ساده پخته‌شده است که اغلب کنار کباب یا خورش سرو می‌شود. پلو به برنجی گفته می‌شود که با موادی مانند سبزی‌های معطر، لوبیا، گوشت، میوه یا سبزیجات مخلوط یا لایه‌لایه پخته شده است. خورش خانواده‌ای از غذاهای آرام‌پز است که با برنج سرو می‌شود. گونه‌های شناخته‌شدهٔ آن گوشت یا سبزیجات را با سبزی‌های معطر، حبوبات، مغزها یا طعم ترش میوه ترکیب می‌کنند. آش سوپی غلیظ است که ممکن است سبزی‌های معطر، رشته، لوبیا یا رویه‌های لبنی داشته باشد. سوپ‌های ساده، غذاهای لوبیایی، تخم‌مرغ، ماست، پنیر و سبزی‌های تازه نیز بخشی از آشپزی روزمرهٔ خانگی هستند. ته‌دیگ لایهٔ تردی است که در کف قابلمهٔ برنج شکل می‌گیرد. بافت آن ارزشمند دانسته می‌شود و اغلب آن را به‌عنوان بخش ویژه‌ای از غذا با دیگران قسمت می‌کنند. چای در مهمان‌نوازی جایگاه مهمی دارد و میزبان ممکن است میوه، مغزها، شیرینی یا یک وعدهٔ کامل هم تعارف کند. تعارف ممکن است باعث شود مهمان پیش از پذیرفتن، یک یا دو بار رد کند؛ بااین‌حال، باید ترجیحات و نیازهای غذایی خود را روشن بیان کنید. غذاهایی که به‌طور عمومی فروخته می‌شوند عموماً از قواعد غذایی اسلامی پیروی می‌کنند و گوشت خوک و نوشیدنی‌های الکلی بخشی از خدمات غذایی معمول و حلال نیستند. رژیم غذایی افراد و میزان پایبندی دینی آن‌ها همچنان متفاوت است. آشپزی مناطق ایران متنوع است و آب‌وهوا، کشاورزی و جوامع محلی بر آن اثر گذاشته‌اند. مناطق شمالی، جنوبی، مرکزی و مرزی از ماهی، سبزی‌های معطر، ادویه‌ها، میوه‌ها، غلات و روش‌های پخت متفاوتی استفاده می‌کنند.