ايران ۾ خاندان

فارسي لفظ خانه‌واده جي معنيٰ خاندان آهي. ايران ۾ اهو تصور اڪثر هڪ گهر ۾ رهندڙ ماڻهن کان اڳتي وڌي مائٽن جي وڏي دائري کي به شامل ڪري ٿو. والدين ۽ وڏا مائٽ عزت وارا درجا رکي سگهن ٿا. سندن صلاح تعليم، ڪم، شادي، رهائش، سنڀال ۽ ٻين وڏن فيصلن تي اثرانداز ٿي سگهي ٿي، جيتوڻيڪ هر گهراڻو الڳ آهي. خانداني رابطو اڪثر فون ڪالن، پيغامن، ملاقاتن، گڏيل کاڌن ۽ مهمانيءَ وسيلي ٿيندو آهي، جنهن جي معنيٰ سماجي ملاقات يا گڏجاڻي آهي. مذهبي عيدون، نوروز، شاديون، جنازا ۽ ٻيا اهم موقعا مائٽن کي گڏ ڪري سگهن ٿا. خاندان اڪثر عملي سهائتا جي ڏي وٺ ڪندا آهن. ان ۾ ٻارن يا وڏن ماڻهن جي سار سنڀال، بيماريءَ ۾ مدد، ڄاڻ ونڊڻ يا زندگيءَ جي نئين مرحلي جي شروعات ڪندڙ مائٽ جي مدد شامل ٿي سگهي ٿي. ماڻهو پنهنجن حياتياتي مائٽن کان ٻاهر به پيار سان مائٽيءَ وارا لفظ استعمال ڪري سگهن ٿا. ساڳئي وقت، فرضن، اختيار، وراثت يا شاديءَ بابت ڳالهائيندي صحيح رشتي جي ڄاڻ اهم ٿي سگهي ٿي. ڪيترين خانداني ملاقاتن ۾ مهمان نوازي اهم هوندي آهي. مهمانن کي چانهه، ميوو، مٺايون يا کاڌو پيش ٿي سگهي ٿو، ۽ پيش ڪرڻ يا شائستگيءَ سان انڪار ڪرڻ ۾ تعارف جو رواج شامل ٿي سگهي ٿو. خانداني ويجهڙائپ تحفظ ۽ پنهنجائپ ڏئي سگهي ٿي. پر جڏهن مائٽ ذاتي فيصلن ۾ دخل يا خانداني پسندن سان اتفاق جي اميد رکن ته دٻاءُ به پيدا ٿي سگهي ٿو. ايراني خاندانن جو ڪو هڪ ئي نمونو ناهي. شهري ۽ ٻهراڙيءَ جي زندگي، ٻولي، نسلي پسمنظر، مذهب، آمدني، لڏپلاڻ جو تجربو، نسل ۽ ذاتي قدر سڀ خانداني ريتن کي شڪل ڏين ٿا.