ایران مئن خانوادِه و نزدیکِ شخصی شبکه‌ان روزمره زیوشِ مرکزی بخش‌ان. خویشاوندان اغلب منظم همدیگه امرأ تماس دارنه و مراقبت، کارِ روزانه، خانه پیدا کؤدن یا خدمات پیدا کؤدن مئن همدیگه یاری کؤننه. زبانِ فارسی (Farsi) عمومی زیوشِ اصلی زوِنه. منطقه و جامعه‌ان مئن آذربایجانی، کردی، عربی و دیگه زبانانم زیاد گپ زَنّه. کار هفتِه معمولاً شنبه شروع ببه. جمعه اصلی هفتگی استراحت روژه، ولی کارجا، دکانان و عمومی نهادان مئن برنامه‌ان فرق کؤنه. میهمان‌نوازی مهمه و دیداران مئن چای، میوه، شیرینی یا غذا پیشکش ببه. رسمِ ادبِ آیینی (Taarof) فارسیِ تشریفاتی ادبِ شکلی‌یه که مردم مئن پیشکش کؤننه، رد کؤننه و پیشکش ره دوباره تکرار کؤننه تا نیتِ واقعی روشن ببه. دینی عملان عمومی زیوش ره اثر دنه، ولی شخصی عملان خیلی فرق دارنه. رمضان، سوگواری زمانان و دینی تعطیلات دکان و اداره بازبؤستن، ترافیک، غذا خدمات و اجتماعی فعالیتانِ ریتم ره عوض کؤنه. سالِ نوِ فارسی (Nowruz) مهمترین سالانه جشنانِ یکییه. خانوادِهان خانه پاک کؤننه، چیدمانِ هفت‌سین (haft-seen) آماده کؤننه، خویشاوندان دیدن کؤننه و تعطیلات زمان مئن بیرون وقت گوزروننه. لباس و عمومی رفتار اجتماعی انتظاران و رسمی قانونان امرأ شکل گیره. خصوصی خانه و عمومی جا مئن معیاران فرق دارنه؛ واسه همین قابل‌اعتماد محلی مردم ره دیدن مفیدِه. پولِ نقد، داخلی بانک کارت، موبایل خدمات، محله دکانان، بازاران و شخصی معرفی‌ان خیلی روزمره کارانا پشتیبانی کؤننه. بین‌المللی پرداخت ابزاران شاید کار نَکؤنه و واسه همین محلی ترتیب‌دادن خیلی مهمه.
روزمره زیوش ایران مئن
ایران مئن روزمره زیوش خانوادِه‌وار پیوندان، کار، درس، کارِ روزانه و پیوسته اجتماعی دیدارانا امرأ جور ببه. فارسی رسمان، دینی عملان و محلی شرطان مردم ره روزانا برنامه‌ریزی کؤننه. روزمره زیوش بزرگ شهران، کوچیک شهران و روستائان مئن فرق کؤنه.
Tip
پیش اَنی‌که همه رسمانا بفهمی، یه قابل‌اعتماد محلی برنامه جور بَکون. یه فارسی‌زبانِ مورد اعتماد، کافی قابل‌استفاده پول و نوشته آدرس‌ان خیلی اولی مشکلانا حل کؤنه. دعوتان و مودبانه پیشکشانا گرم قبول بَکون، ولی مهم جزئیات ره روشن تأیید بَکون.