بلایای طبیعی در ایران

ایران به‌دلیل گسل‌های فعال، کوه‌های بلند، مناطق خشک، سامانه‌های بزرگ رودخانه‌ای و آب‌وهوای متنوع با چندین خطر طبیعی روبه‌روست. مهم‌ترین خطر به استان، محل سکونت، فصل و نوع ساختمان بستگی دارد. زلزله ممکن است بی‌هیچ هشدار مفیدی آغاز شود. ساخت‌وساز مقاوم، محکم‌کردن وسایل خانه، رفتار ایمن هنگام لرزش و داشتن برنامه‌ای برای ساعت‌های پس از آن، بخش‌های اصلی محافظت هستند. سیل ممکن است پس از باران شدید رخ دهد، حتی در آبراهه‌هایی که خشک به نظر می‌رسند و در مناطق کم‌ارتفاع. آب ممکن است سریع‌تر حرکت کند و عمیق‌تر از آنچه به نظر می‌رسد باشد؛ بنابراین عبور پیاده یا با خودرو از آن خطرناک است. مناطق کوهستانی ممکن است با برف سنگین، بهمن، رانش زمین، ریزش سنگ و قطع ارتباط روبه‌رو شوند. مناطق بیابانی و جنوبی نیز ممکن است گرمای شدید، کمبود آب، گردوغبار و فاصله‌های طولانی میان خدمات را تجربه کنند. خشکسالی بلایی تدریجی است که منابع آب، کشاورزی، معیشت و بوم‌سازگان‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. هنگامی که زمین و پوشش گیاهی بسیار خشک باشند، آتش‌سوزی‌های جنگلی و طوفان‌های گردوغبار ممکن است شدیدتر شوند. جمعیت هلال احمر ایران (Jamiyat-e Helal-e Ahmar؛ هلال احمر) سازمان مهمی در زمینه امداد و نجات و فعالیت‌های بشردوستانه است. آتش‌نشانی، امدادگران پزشکی، مقام‌های محلی، داوطلبان، بیمارستان‌ها و شبکه‌های محلی نیز نقش‌های مهمی دارند. پس از یک فاجعه، ساختمان‌های آسیب‌دیده، نشت گاز، سیم‌های برقِ قطع‌شده، آب ناسالم، جاده‌های مسدود و اطلاعات نادرست می‌توانند خطرهای تازه‌ای ایجاد کنند. مردم باید دستورهای تأییدشده محلی را دنبال کنند و پیش از ارزیابی ساختمان‌های آسیب‌دیده وارد آن‌ها نشوند. خانوارها باید بتوانند مدتی نیازهای اولیه خود را بدون خدمات معمول برطرف کنند. آب، غذا، دارو، روشنایی، ابزارهای ارتباطی، لباس گرم یا محافظ، و برنامه‌های گردهم‌آمدن دوباره اعضای خانواده، پایه عملی آمادگی را تشکیل می‌دهند.