ايران ۾ عملي هنري سکيا

ايران ۾ عملي هنري سکيا هميشه انهن ڪجهه ملڪن جي رسمي ٻٽي اپرنٽس شپ واري نموني جهڙي ناهي. عملي پيشي فني تعليم، تربيتي مرڪزن، مالڪن، ورڪشاپن ۽ تجربيڪار ڪاريگرن ذريعي سکيا وڃن ٿا. فني ۽ پيشه ورانه تعليم لاءِ فارسي اصطلاح فني و حرفه‌ای عام استعمال ٿئي ٿو. ان ۾ ڪيترين پيشن جون مهارتون شامل آهن، جهڙوڪ هنر، خدمتون، ٽيڪنالاجي، آفيس جو ڪم ۽ ذاتي خدمتون. ڪجهه سکيا وٺندڙ ثانوي تعليم دوران پيشه ورانه رستو اختيار ڪن ٿا. ٻيا اسڪول کان پوءِ، يونيورسٽيءَ دوران، بيروزگار هجڻ وقت يا پيشو بدلائيندي مهارتن جا ڪورس ڪن ٿا. ڪارآموزيءَ جو مطلب اڪثر انٽرن شپ يا ڪم جي جاءِ تي عملي تربيت جو عرصو هوندو آهي. مهارت آموزيءَ جو مطلب وڌيڪ وسيع آهي: مهارت سکڻ، جيڪا ڪورس، ورڪشاپ يا نوڪريءَ ۾ ٿي سگهي ٿي. ڪنهن پروگرام ۾ نظرياتي سبق، مظاهرا، نگراني هيٺ مشقون، حفاظتي ضابطا ۽ عملي جائزو شامل ٿي سگهن ٿا. حقيقي ڪم جي جاءِ تي تجربي جو مقدار پروگرامن موجب مختلف هوندو آهي. روايتي هنر ۽ ننڍا ڪاروبار استاد کان سڌو به سکي سگهجن ٿا؛ استاد مان مراد ماهر يا تمام تجربيڪار مزدور آهي. هي رستو مضبوط عملي قابليت ڏئي سگهي ٿو، پر هر ڀيري اهڙو سرٽيفڪيٽ نٿو ڏئي جنهن کي وڏي پيماني تي مڃتا هجي. تربيت ڪم ۾ داخل ٿيڻ بهتر ڪري سگهي ٿي، پر مڪمل ڪرڻ روزگار جي ضمانت نٿو ڏئي. مالڪ ڀروسي جوڳو هجڻ، ڪم جا نمونا، ڳالهه ٻولهه، اوزارن جي ڄاڻ ۽ حقيقي تجربو به اهم سمجهي سگهن ٿا. مڃتا تڏهن اهم آهي جڏهن پيشي، مالڪ يا اڳتي جي تعليم واري رستي لاءِ رسمي ثبوت گهربل هجي. سکيا وٺندڙن کي حاضريءَ جي پرچي، مهارت جي سند، اسڪولي قابليت ۽ مالڪ جي سفارش ۾ فرق سمجهڻ گهرجي.