Dina basa Indonésia, diajar (belajar) hartina neangan élmu, sedengkeun atikan (pendidikan) ngawengku meunangkeun pangaweruh, kaparigelan praktis, ajén-inajén, kabiasaan, jeung cara gawé babarengan jeung jalma séjén. Diajar formal nuturkeun program anu geus diatur sarta biasana ngahasilkeun laporan, sertipikat, diploma, atawa gelar. Sakola, lembaga atikan vokasional, jeung lembaga atikan luhur jadi panyadia utama diajar formal. Diajar nonformal lumangsung di luar jalur sakola biasa, tapi tetep miboga palajaran anu direncanakeun. Contona nyaéta kursus, puseur latihan, puseur diajar masarakat (Pusat Kegiatan Belajar Masyarakat atawa PKBM), jeung sababaraha program di tempat gawé. Diajar informal mekar tina kahirupan sapopoé. Barudak diajar ti baraya, jalma déwasa diajar ti babaturan gawé, sarta jalma tina sagala umur diajar ngaliwatan buku, niténan, latihan, média, jeung kagiatan masarakat. Basa Indonésia (Bahasa Indonesia) ngahijikeun nu diajar di sakuliah nagara, sedengkeun basa daérah mindeng ngarojong pamahaman di imah jeung di masarakat. Basa Inggris jeung basa séjén bisa mangpaat pikeun pangajaran, pagawéan, atawa komunikasi internasional anu tangtu. Aksés jeung kaayaan diajar béda-béda antara kota gedé, kota leutik, pulo-pulo, jeung daérah terpencil. Lalampahan, aksés internét, sumber daya kulawarga, rojongan pikeun jalma anu boga disabilitas, sarta kasadiaan guru atawa kursus bisa mangaruhan pilihan nu diajar. Diajar anu hadé biasana ngagabungkeun tujuan anu jelas, pedaran anu bisa dipercaya, latihan anu diulang-ulang, umpan balik, jeung istirahat anu cukup. Sertipikat bisa mangpaat, tapi kamampuh ngalarapkeun pangaweruh dina kaayaan nyata ogé sarua pentingna. Diajar bisa muka jalan kana atikan salajengna, pagawéan, usaha, partisipasi masarakat, jeung kamekaran pribadi. Watesanana ngawengku kualitas anu teu sarua, waragad, tungtutan waktu, jeung program anu henteu saluyu jeung tujuan sabenerna nu diajar.
Diajar di Indonésia
Diajar di Indonésia lumangsung di sakola, di imah, di lingkungan kaagamaan, di tempat gawé, jeung di masarakat. Jalma bisa diajar ngaliwatan atikan formal, kursus anu diayakeun, atawa latihan sapopoé. Jalan anu panghadéna gumantung kana umur, tujuan, tempat cicing, basa, jeung waktu anu kasadia pikeun nu diajar.
Tip
Mimitian ku hiji hasil anu jelas, saperti bisa maca leuwih hadé, lulus sarat asup, atawa ngalaksanakeun hiji pancén gawé. Bandingkeun jalur formal, nonformal, jeung informal saméméh milih. Simpen bukti pagawéan anu geus réngsé sangkan kamajuan bisa katempo.