সম্পৰ্ক: ভাৰতত

ভাৰতত সম্পৰ্ক বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ আৰু সেইবোৰক এটা নিয়মেৰে ব্যাখ্যা কৰিব নোৱাৰি। এজন ব্যক্তি একে সময়তে পৰিয়াল, বিদ্যালয়, কাম, ওচৰ-চুবুৰীয়া, ধৰ্মীয় সম্প্ৰদায় আৰু একে আগ্ৰহৰ ওপৰত গঢ় লৈ উঠা গোটকে ধৰি কেইবাটাও সামাজিক পৰিসৰৰ অংশ হ’ব পাৰে। দৈনন্দিন জীৱনত পাৰিবাৰিক সম্পৰ্কৰ গুৰুত্ব প্ৰায়ে যথেষ্ট বেছি। আত্মীয়সকলে যত্ন, পৰামৰ্শ, চিনাকি কৰাই দিয়া, বাসস্থানৰ সহায় বা গুৰুত্বপূৰ্ণ অনুষ্ঠানৰ সময়ত সহায় আগবঢ়াব পাৰে; অৱশ্যে আত্মীয়সকলৰ প্ৰভাৱ কিমান হ’ব সেয়া ব্যক্তি আৰু পৰিয়ালভেদে বেলেগ হয়। বয়োজ্যেষ্ঠসকলক সন্মান কৰাটো এটা সাধাৰণ মূল্যবোধ, যদিও ইয়াৰ প্ৰকাশ ভিন্ন হয়। জৈৱিক সম্পৰ্ক নাথাকিলেও মানুহে ডাঙৰ মহিলাক সম্বোধন কৰা শব্দ (aunty), ডাঙৰ পুৰুষক সম্বোধন কৰা শব্দ (uncle), ডাঙৰ ভনীক বুজোৱা শব্দ (didi), বা ডাঙৰ ককায়েকক বুজোৱা শব্দ (bhaiya) ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে। বিদ্যালয়, কলেজ, কাম, আৱাসিক এলেকা, উপাসনাস্থল বা সম্প্ৰদায়িক অনুষ্ঠানত বাৰে বাৰে দেখা-সাক্ষাৎ হোৱাৰ ফলত বন্ধুত্ব আৰু চিনাকি গঢ় লৈ উঠে। অতিথিপৰায়ণতা, খাদ্য ভাগ-বতৰা কৰা, কাৰোবাৰ খবৰ লোৱা আৰু ব্যৱহাৰিক সহায়ে উমালপনা আৰু বিশ্বাস প্ৰকাশ কৰিব পাৰে। কিছুমান পৰিসৰত যোগাযোগ পোনপটীয়া হ’ব পাৰে আৰু আন কিছুমানত অধিক পৰোক্ষ হ’ব পাৰে। ভদ্ৰভাৱে কৰা অস্বীকাৰ, নীৰৱতা, পলম বা বিষয় সলনি কৰাই কেতিয়াবা অস্বস্তি প্ৰকাশ কৰিব পাৰে; সেয়ে তৎক্ষণাত অনুমান নকৰি কথা আৰু পৰিপ্ৰেক্ষিত দুয়োটালৈ মন দিয়া উপযোগী। ব্যক্তিগত সীমা ব্যক্তি আৰু প্ৰজন্মভেদে ভিন্ন হয়। পৰিয়াল, বিবাহ, কাম, আয় বা ঘৰুৱা জীৱন সম্পৰ্কে কৰা প্ৰশ্ন বন্ধুত্বপূৰ্ণ আগ্ৰহৰ উদ্দেশ্যে হ’ব পাৰে, কিন্তু প্ৰত্যেকৰে প্ৰশ্নৰ উত্তৰ নিদিয়া বা গোপনীয়তা বিচৰাৰ অধিকাৰ আছে। ভাৰতত বহু ভাষা আৰু সম্বোধনৰ বহু ধৰণ আছে। কোনো ব্যক্তিয়ে পছন্দ কৰা নাম, উপাধি, সৰ্বনাম আৰু ভাষা ব্যৱহাৰ কৰাটো সন্মানৰ চিন; পোছাক, উপাধি, ধৰ্ম, জাত বা অঞ্চলৰ পৰা অনুমান কৰাতকৈ ভদ্ৰভাৱে সোধা অধিক নিৰাপদ। সুস্থ সম্পৰ্ক পাৰস্পৰিক সন্মান, সন্মতি, সততা আৰু মতভেদৰ বাবে থকা অৱকাশৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। পৰিয়ালৰ আশা আৰু সামাজিক চাপ গুৰুত্বপূৰ্ণ হ’ব পাৰে, কিন্তু সেইবোৰে কোনো ব্যক্তিৰ সুৰক্ষা, মৰ্যাদা আৰু ব্যক্তিগত সিদ্ধান্তৰ অধিকাৰ নোহোৱা নকৰে।