ভাৰতত বৃত্তিসমূহ

ভাৰতত বৃত্তি বা জীৱিকা হ’ল নিৰ্দিষ্ট দায়িত্ব আৰু দক্ষতাৰ ওপৰত গঢ়ি উঠা স্বীকৃত কামৰ ধৰণ। দৈনন্দিন ব্যৱহাৰত আনুষ্ঠানিক অৰ্হতাসম্পন্ন কেৰিয়াৰ আৰু ব্যৱহাৰিক কাৰিকৰী কাম—দুয়োটাকে বৃত্তি বুলি কোৱা হয়, যদিও দুয়োটাৰ প্ৰৱেশৰ নিয়ম বেলেগ। নিয়ন্ত্ৰিত বৃত্তিত সুৰক্ষিত কাম কৰিবলৈ নিৰ্দিষ্ট স্বীকৃত অৰ্হতা, পঞ্জীয়ন বা অনুমতি লাগে। স্বাস্থ্যসেৱা, আইন আৰু আন কিছুমান ক্ষেত্ৰত পেছাদাৰী সংস্থা আৰু কামৰ নিৰ্ধাৰিত পৰিসৰ থাকিব পাৰে। বহু জীৱিকাৰ ক্ষেত্ৰত একে ধৰণৰ নিয়ন্ত্ৰণ নাথাকে। তাৰ সলনি নিয়োগকৰ্তা বা গ্ৰাহকে বিদ্যালয়ৰ শিক্ষা, বৃত্তিমূলক প্ৰশিক্ষণ, কৰ্ম-অভিজ্ঞতা, অনুজ্ঞাপত্ৰ, কামৰ নমুনা, পৰামৰ্শ-পত্ৰ আৰু ব্যৱহাৰিক প্ৰদৰ্শন চাই মূল্যায়ন কৰিব পাৰে। দক্ষ কাৰিকৰী কামৰ ভিতৰত বৈদ্যুতিক, যান্ত্ৰিক, নিৰ্মাণ, মেৰামতি, উৎপাদন, সৌন্দৰ্য-সেৱা, খাদ্য আৰু আন বহু ধৰণৰ কাম আছে। বহু বৃত্তিমূলক কাৰিকৰী কাম শিকাৰ বাবে ঔদ্যোগিক প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান (Industrial Training Institutes, ITIs) এটা দেশত বিশেষভাৱে ব্যৱহৃত পথ। শিক্ষানবিশী ব্যৱস্থাত সংগঠিত বন্দোবস্তৰ অধীনত কৰ্মস্থলীৰ ব্যৱহাৰিক অভিজ্ঞতাৰ সৈতে শিক্ষা সংযুক্ত হয়। অভিজ্ঞ কৰ্মীৰ অধীনত অনানুষ্ঠানিকভাৱেও শিকা সাধাৰণ, কিন্তু ইয়াৰ মান আৰু স্বীকৃতি বেলেগ হ’ব পাৰে। পেছাদাৰী কেৰিয়াৰ বিদ্যালয়ৰ বিষয়, প্ৰৱেশৰ পথ, উচ্চশিক্ষা, তদাৰকীৰ অধীনত প্ৰশিক্ষণ, পৰীক্ষা, পঞ্জীয়ন আৰু আৰম্ভণিৰ পদৰ জৰিয়তে আৰম্ভ হ’ব পাৰে। এই ক্ৰম বৃত্তিভেদে বেলেগ; সকলোৰে বাবে এটা ৰাষ্ট্ৰীয় কেৰিয়াৰ-পথ নাই। ভাষা, স্থান, শিক্ষাৰ খৰচ, পৰিয়ালৰ আশা, সামাজিক বাধা, প্ৰতিবন্ধিতাৰ সুবিধা, স্থান সলনি কৰাৰ সামৰ্থ্য আৰু চাহিদাই বৃত্তি বাছনিক প্ৰভাৱিত কৰে। সন্মানজনক উপাধিয়ে উপযুক্ত দৰমহা বা কৰ্ম-পৰিস্থিতি নিশ্চিত নকৰে। বৃত্তিয়ে পৰিচয়, দক্ষতাত পাৰদৰ্শিতা, আনৰ সেৱা আৰু দীঘলীয়া উন্নতিৰ সুযোগ দিব পাৰে। ইয়াৰ সীমাবদ্ধতাৰ ভিতৰত দীঘলীয়া প্ৰশিক্ষণ, প্ৰৱেশৰ বাধা, শাৰীৰিক পৰিশ্ৰম, সলনি হৈ থকা প্ৰযুক্তি, অনিয়মীয়া আয় আৰু অবিৰত শিক্ষাৰ প্ৰয়োজন অন্তৰ্ভুক্ত।